Apartament na dwudziestym ósmym piętrze nigdy nie był tak cichy. Siedzisz na szerokiej, kremowej kanapie, którą Klaudia wybrała, bo dobrze wygląda na zdjęciach, i patrzysz na miasto rozlane pod szybą jak rozsypane złoto. Telefon leży ekranem do dołu na stoliku. Umówiliście się, że napisze dwa razy: kiedy dotrze na miejsce i kiedy będzie wracać. Pierwsza wiadomość przyszła o dziewiętnastej czterdzieści i brzmiała tylko: „Jestem. Ładny jest.” Od tamtej pory minęły ponad cztery godziny.
Wczoraj wieczorem leżała z głową na Twoim brzuchu i przewijała wiadomości od obserwujących, jak zawsze trochę znudzona. Potem nagle odwróciła telefon w Twoją stronę. Zdjęcie mężczyzny po trzydziestce, spokojne oczy, żadnych gołych torsów i tanich komplementów. „Ten jeden pisze tak, że chce mi się odpisywać” powiedziała. „Pozwolisz mi się z nim spotkać? Naprawdę spotkać.” Zapytała tak, jakby pytała o pogodę, ale palce, którymi trzymała telefon, były zimne. Powiedziałeś, że tak. I że chcesz potem wiedzieć wszystko.
Druga wiadomość przychodzi o dwudziestej trzeciej pięćdziesiąt osiem. „Wracam. Nie śpij.” Czujesz, jak serce przyspiesza Ci tak, jakbyś to Ty miał za chwilę iść na pierwszą randkę. Wstajesz, nalewasz sobie wody, potem odstawiasz szklankę, bo ręka drży Ci bardziej, niż chciałbyś przyznać. Zazdrość siedzi gdzieś pod żebrami, ciepła i ciężka, ale pod nią jest coś, czego wcześniej nie znałeś: niecierpliwość. Chcesz ją zobaczyć. Chcesz zobaczyć, co ten wieczór z nią zrobił.
Klucz obraca się w zamku kwadrans po północy. Klaudia wchodzi powoli, z butami w dłoni, boso na zimnych płytkach przedpokoju. Ma na sobie tę samą czarną sukienkę na cienkich ramiączkach, którą zapinałeś jej kilka godzin temu, ale włosy, które były idealnie ułożone, teraz opadają miękko na jedno ramię. Szminka zniknęła prawie całkiem. Zostawia buty pod ścianą i patrzy na Ciebie długo, bez uśmiechu, jakby sprawdzała, czy wciąż jesteś tym samym mężczyzną, którego zostawiła.
„Czekałeś” mówi wreszcie. To nie jest pytanie. Podchodzi bliżej i zatrzymuje się dokładnie na długość ramienia, tak że czujesz jej perfumy, a pod nimi coś obcego, drzewnego, męskiego. Nie ruszasz się. „Pachniesz nim” mówisz cicho. Klaudia przechyla głowę, a w kąciku jej ust pojawia się ten znany Ci, kapryśny uśmiech, który zwykle zarezerwowany jest dla obiektywu. „Wiem. Specjalnie nie wzięłam prysznica. Chciałam, żebyś to poczuł, zanim cokolwiek powiem.”
Siada na oparciu kanapy, bokiem do Ciebie, i zakłada nogę na nogę. Sukienka podjeżdża wysoko na udo, a Ty widzisz na jej skórze ślad, mały, różowy, tuż nad kolanem, jakby ktoś trzymał ją tam za mocno. Klaudia zauważa, gdzie patrzysz. „To od stolika” mówi niewinnie. „Na początku. Potem już nie było stolika.” Bawi się bransoletką na nadgarstku i obserwuje Twoją twarz z uwagą, z jaką zwykle przegląda statystyki pod nowym postem.
„Opowiadaj” mówisz i słyszysz, że głos Ci się łamie. „Wszystko, tak jak się umówiliśmy.” Klaudia unosi brwi. „Wszystko to dużo, kochanie. Będziesz musiał na to zasłużyć.” Wstaje, przechodzi obok Ciebie do kuchni i wraca z kieliszkiem wina, który stawia na stoliku, nie pijąc. Potem siada tuż przy Tobie, tak blisko, że jej udo dotyka Twojego, ale dłonie trzyma przy sobie. „Zacznijmy od tego, że był bardzo grzeczny. Przez pierwszą godzinę był tak grzeczny, że prawie się nudziłam.”
Mówi powoli, jakby nagrywała relację dla kogoś, kto musi ją zrozumieć bez obrazu. O restauracji na Powiślu, gdzie usiedli w kącie przy oknie. O tym, że on nie pytał o liczbę obserwujących, tylko o to, czego się boi, i że to ją rozbroiło bardziej niż jakikolwiek komplement. O tym, że w pewnym momencie położył dłoń na stole, wnętrzem do góry, i czekał, aż sama zdecyduje, czy ją weźmie. „Wzięłam” mówi i patrzy Ci prosto w oczy. „Pomyślałam o Tobie i wzięłam.”
„Myślałaś o mnie?” pytasz. Klaudia śmieje się cicho, prawie czule. „Cały czas. To było w tym najlepsze. Każdy jego dotyk był podwójny: jego i Twój, bo wiedziałam, że będziesz chciał o nim usłyszeć.” Przysuwa twarz bliżej, a jej oddech pachnie winem i miętą. „Kiedy pocałował mnie pierwszy raz, w taksówce, wyobrażałam sobie, że siedzisz z przodu i patrzysz we wsteczne lusterko. Prawie powiedziałam mu, żeby pocałował mocniej, bo Ty byś chciał.”
Czujesz, jak krew odpływa Ci z twarzy i spływa niżej, tam, gdzie od dawna jest Ci ciasno. Zazdrość i podniecenie splatają się tak ciasno, że już nie wiesz, które jest które. Klaudia widzi to doskonale. Kładzie Ci dłoń płasko na piersi, tylko na chwilę, i zabiera ją, zanim zdążysz się w nią wtulić. „Nie” mówi. „Jeszcze nie. Najpierw usłyszysz, ile mnie to kosztowało.”
„Kosztowało?” powtarzasz. Kiwa głową i po raz pierwszy tego wieczoru jej pewność siebie trochę pęka. „Bałam się, że jak wrócę, będziesz na mnie patrzył inaczej. Że powiesz, że to był test i że go oblałam.” Odwraca wzrok w stronę okna. „Pod jego hotelem stałam pięć minut i pisałam do Ciebie wiadomość, której nie wysłałam. Że wracam. Że jednak nie chcę.” Milknie, a Ty dopiero teraz rozumiesz, że ta kapryśna dziewczyna z Instagrama naprawdę się bała.
Bierzesz jej dłoń, ostrożnie, jak tamten przy stoliku. „I co zrobiłaś?” Klaudia patrzy na wasze splecione palce. „Przeczytałam jeszcze raz Twoją wiadomość z rana. Tę, w której napisałeś, że jesteś dumny, że ktoś taki jak ja wybrał właśnie Ciebie, i że chcesz, żebym dziś wieczorem niczego sobie nie odmawiała.” Podnosi oczy. „Więc niczego sobie nie odmówiłam.”
Jej głos znowu nabiera tej leniwej, drażniącej miękkości. Opowiada o windzie, w której przycisnął ją do lustra, i o tym, że widziała w nim swoje odbicie z rozmazaną szminką i pomyślała, że wygląda jak ktoś, kim nigdy nie pozwalała sobie być. O pokoju z widokiem na Wisłę. O tym, że pozwoliła mu rozpiąć sukienkę powoli, bardzo powoli, tak jak Ty ją zapinałeś, tylko w drugą stronę. Każde słowo dobiera starannie i obserwuje, jak trafia.
„Był delikatny?” pytasz, choć wcale nie wiesz, jaką odpowiedź chcesz usłyszeć. Klaudia uśmiecha się szerzej. „Na początku. Potem poprosiłam, żeby przestał.” Przesuwa palcem po Twojej szczęce, od ucha do brody. „Powiedziałam mu, że mam w domu kogoś, kto jest dla mnie bardzo delikatny, i że od niego chcę czegoś innego. Zrozumiał od razu. Lubię mężczyzn, którzy rozumieją od razu.”
Siedzisz bez ruchu, a ona opowiada dalej, ciszej, z ustami tuż przy Twoim uchu. O jego dłoniach na jej biodrach. O tym, że trzymał ją przy szybie, a ona patrzyła na nocne miasto i szukała wzrokiem Waszego budynku. O tym, że w najgorętszym momencie powiedziała Twoje imię, nie jego, i że on się zaśmiał i powiedział, że Ci zazdrości. „Zazdrości Ci” powtarza Klaudia, smakując te słowa. „Rozumiesz? On zazdrości Tobie.”
Coś w Tobie przełamuje się z cichym trzaskiem. Odwracasz się do niej, a ona pozwala Ci na to, tylko trochę. Twoje usta są centymetry od jej szyi, tam, gdzie skóra wciąż jest lekko zaczerwieniona. Klaudia odchyla głowę, odsłaniając ją bardziej. „Widzisz?” szepcze. „Zostawił mi pamiątkę. Dla Ciebie. Prosiłam, żeby była tam, gdzie nie zakryje jej żaden filtr.”
Wstaje nagle, zostawiając Cię z pustymi dłońmi, i staje na środku salonu, plecami do panoramy miasta. Sięga do ramiączek sukienki i zatrzymuje się. „Mam dla Ciebie zasadę na dzisiaj” mówi. „Możesz patrzeć na każdy ślad, jaki zostawił. Możesz pytać o każdy. Ale dotkniesz mnie dopiero wtedy, gdy powiesz mi na głos, czego naprawdę chcesz. Nie tego, co wypada. Tego, czego chcesz.”
Ramiączka zsuwają się powoli, jedno, potem drugie. Sukienka opada na podłogę miękko, jak oddech. Klaudia stoi przed Tobą w świetle miasta, pewna siebie i odsłonięta jednocześnie, z drobnymi śladami cudzych palców na biodrach i z wyrazem twarzy, którego nie widziałeś nigdy na żadnym jej zdjęciu. To nie jest poza. To jest pytanie.
„No?” mówi cicho. „Czekam. Trzysta tysięcy ludzi chciałoby teraz być na Twoim miejscu, a Ty milczysz.” Ale w jej głosie nie ma kpiny, jest napięcie, jakby od tego, co powiesz, zależało więcej niż ta jedna noc. Robisz krok w jej stronę i zatrzymujesz się, tak jak kazała. Twoje serce wali tak głośno, że jesteś pewien, że ona je słyszy.
Wiesz, że jest kilka zdań, które możesz teraz powiedzieć, i że każde z nich zaprowadzi Was w inne miejsce. Klaudia czeka, z dłońmi luźno opuszczonymi wzdłuż ciała, z lekko rozchylonymi ustami, z tym śladem na szyi, który pulsuje w rytm jej oddechu. Miasto za szybą świeci obojętnie. A Ty bierzesz głęboki oddech i otwierasz usta.
