Wieczór był cichy, kiedy pukanie oderwało cię od kubka z kawą zostawionego na stole. Otworzyłeś drzwi i zobaczyłeś Kasię, dziewczynę z sąsiedztwa, w jasnej koszuli i z tym uśmiechem, który zwykle kończył się dłuższą rozmową na klatce. Za nią stała Ola, dwa lata starsza, w czarnej sukience i z włosami spiętymi byle jak, jakby wyszły w pośpiechu z mieszkania piętro wyżej. W korytarzu pachniało deszczem, a z twojego mieszkania ciągnęło ciepło, drewno i świeżo zmielona kawa. Kasia uniosła brwi i spojrzała na ciebie tak, jakby już wiedziała, że nie zamkniesz drzwi.
„Cześć, sąsiedzie, masz chwilę czy udajesz, że nie słyszałeś pukania?” zapytała Kasia i zaśmiała się cicho. „Potrzebujemy sędziego, najlepiej takiego, który nie ucieknie po pierwszym zdaniu.” Ola kiwnęła głową i dodała, że zakład jest głupi, ale żadna z nich nie chce odpuścić. Spojrzałeś na ich twarze, na wilgotne włosy po deszczu i na to, jak obie czekały na twoją odpowiedź bez żartu w oczach. Zaprosiłeś je do środka, bo ciekawość okazała się silniejsza niż ostrożność, a ich obecność od razu wypełniła ciasny przedpokój.
Kasia zrzuciła trampki przy wycieraczce i od razu poszła za zapachem do kuchni, jakby była tu już nieraz na zwykłej kawie po pracy. Ola zostawiła torebkę na krześle i rozejrzała się po półkach, po lampie nad stołem, po twojej niedopitej kawie i po koszuli rozpiętej pod szyją. Powiedziałeś, że możesz zrobić świeżą, i sięgnąłeś po dzbanek, a woda zaczęła cicho szumieć w czajniku. Kasia oparła się biodrem o blat i przyglądała ci się z przekorną, ciepłą uwagą, bez pośpiechu. „Ładnie tu pachnie, jak wieczór, który mógłby się przeciągnąć, jeśli dasz mu chwilę.”
Usiedliście przy stole, a kubki zaparowały między waszymi dłońmi, kiedy opowiedziałeś krótko o dniu, o sklepie na rogu i o deszczu, który złapał cię na schodach. Kasia słuchała naprawdę, kiwała głową, dopytywała o drobiazg i śmiała się tak, jakbyście siedzieli tu tylko we dwoje. Potem spuściła głos i powiedziała, o co naprawdę chodzi, bez wielkich wstępów. Założyły się, która szybciej wytrąci cię z równowagi: ona bliskością i szczerością, czy Ola odwagą i konkretnym flirtem. „Ty tylko oceniasz, słowem, spojrzeniem albo dotykiem, i w każdej chwili możesz powiedzieć dość.”
Ola dopowiedziała, że zakład ma sens tylko wtedy, gdy wszyscy troje naprawdę chcą w nim być, i że żadna nie będzie ciągnąć gry wbrew tobie. Spojrzała ci w oczy i poczekała, bez pośpiechu, aż odpowiesz, a palec obracał uszko kubka. Poczułeś ciepło porcelany w dłoni i lekkie napięcie w karku, bo ich propozycja była jasna, a nie owinięta w żart do samego końca. Kasia szturchnęła cię kolanem pod stołem i uśmiechnęła się jak ktoś, kto proponuje dokładkę kawy, nie przedstawienie. Powiedziałeś, że zostajesz sędzią, że chcesz tego wieczoru, i że dość działa w każdą stronę, także kiedy któraś z nich zmieni zdanie.
Zaczęły od słów, bo tak brzmiała pierwsza runda, i przez chwilę naprawdę brzmiało to jak rozmowa przy kuchennym stole. Kasia zapytała, kiedy ostatnio ktoś usiadł u ciebie tylko po to, żeby posłuchać, i nie uciekła wzrokiem, gdy odpowiedziałeś wolniej niż zwykle. Jej głos był miękki, trochę kpiący, a palce obracały łyżeczkę w kubku, stukając cicho o ściankę. Ola milczała, potem przysunęła krzesło bliżej i powiedziała, że patrzysz na usta Kasi częściej niż na jej oczy. Śmiech Kasi rozładował powietrze, ale nie zabrał ciepła, które zostało ci na skórze karku.
„Punkt dla obserwacji, choć trochę bezczelnej” powiedziała Ola i położyła dłoń na oparciu twojego krzesła, tuż przy łopatce. Nie dotknęła jeszcze ciebie, tylko drewna, i zapytała, czy może zejść niżej, na ramię, jeśli to nie psuje regulaminu. Kiedy kiwnąłeś głową, jej palce oparły się lekko na koszuli, a kciuk nakreślił małe, ciepłe koło. Kasia uniosła kubek i spojrzała na to bez zazdrości, raczej z żywym, prawie wesołym zainteresowaniem. „A ja myślałam, że najpierw pogadamy o tym, jaki miałeś dzień, zanim zaczną się punkty za odwagę.”
Odpowiedziałeś jej mimo tego dotyku i usłyszałeś, że własny głos brzmi niżej, jakby kuchnia nagle zrobiła się mniejsza. Kasia wyłapała to od razu, uśmiechnęła się szerzej i przysunęła się tak, że jej kolano zostało przy twoim, ciepłe przez cienkie spodnie. Zapytała, czy może sprawdzić puls na nadgarstku, tak jak sprawdza się, czy kawa nie jest za gorąca do ust. Zgodziłeś się, a jej palce były chłodne od kubka, suche i bardzo uważne. Pod opuszkami poczułeś własne tętno, szybsze, niż chciałbyś przyznać przy zwykłym stole.
„Doliczam punkt za szczerość ciała, bo usta jeszcze milczą” szepnęła Kasia i nie puściła od razu twojej ręki. Ola pochyliła się z drugiej strony, a perfumy zmieszały się z kawą i z wilgotnym zapachem deszczu na jej sukience. Powiedziała, że druga runda powinna być uczciwsza, bo słowa można odegrać, a usta już trudniej okłamać. Kasia prychnęła cicho, przyznała jej rację i odsunęła kubek na środek stołu, żeby nie zawadzał. Obie spojrzały na ciebie i poczekały, aż sam nazwiesz, co wolno w tej rundzie, bez zgadywania.
Powiedziałeś, że pocałunek wchodzi w grę, jeśli każda zapyta osobno i jeśli ty też będziesz chciał, nie tylko dlatego, że trwa zakład. Ola nie owijała w bawełnę i zapytała wprost, czy może cię pocałować, krótko albo dłużej, tak jak sam zdecydujesz w trakcie. Kasia odsunęła krzesło odrobinę, oparła brodę na dłoni i wyglądała, jakby naprawdę sędziowała, choć kącik ust jej drżał. Kiwnąłeś głową, a w gardle zrobiło ci się sucho mimo kawy. Ola nachyliła się powoli, dała ci czas na oddech, i dopiero potem jej usta dotknęły twoich.
Pocałunek Oli był pewny, ciepły, z lekkim smakiem kawy i z dłonią, która została na twoim karku tylko dlatego, że nie powiedziałeś jej zejść. Poczułeś nacisk jej wargi, krótki oddech przy policzku i to, jak sukienka zaszeleściła, gdy przysunęła kolano między twoje. Nie poganiała cię, ale nie udawała też niewinności, bo język musnął twój dopiero wtedy, gdy odwzajemniłeś nacisk. Kiedy odsunęła się, jej oczy były ciemniejsze, a uśmiech krótszy, prawie skupiony. „Twoja kolej, Kasia, bez teatru, tak jak lubisz, i bez udawania, że to nadal tylko kawa.”
Kasia wstała, obeszła stół i stanęła między twoimi kolanami, ale nie usiadła, dopóki nie zapytałeś cicho, czy może. Powiedziałeś, że tak, i wtedy oparła dłonie na twoich udach, lekko, jakby sprawdzała, czy stół się nie chwieje pod ciężarem chwili. „To tylko pocałunek, sędzio, chyba że sam poprosisz o coś więcej i powiesz to na głos.” Jej usta były miększe niż u Oli, wolniejsze, i pocałowała cię tak, jak rozmawia: blisko, z oddechem między muśnięciami i z cichym śmiechem, który poczułeś wargami. Kiedy język musnął twój, pozwoliłeś na to dopiero po tym, jak spojrzała ci w oczy i zobaczyła wyraźną zgodę.
Dłonie same powędrowały na jej talię, a materiał koszuli był cienki, pachniał jej skórą i był ciepły tam, gdzie przylegał do brzucha. Kasia westchnęła w twoje usta i przysunęła się jeszcze odrobinę, aż poczułeś, jak jej ciężar oparł się o twoje uda. Ola obserwowała to z krzesła, z kubkiem w dłoni, i nie wyglądała na złą, raczej na rozgrzaną tą samą ciekawością. Kiedy Kasia oderwała się, miała zarumienione policzki i ten sam zwyczajny uśmiech, tylko wolniejszy, mniej pewny żartu. „No i co, sąsiedzie, która runda była bliżej prawdy, bo ja już czuję, że stół nam nie wystarczy.”
Nie odpowiedziałeś od razu, bo obie czekały, a twoje ciało już głosowało głośniej niż jakiekolwiek sprawiedliwe zdanie. Ola wstała, podeszła od tyłu i dopiero po krótkim pytaniu położyła dłonie na twoich ramionach, rozgrzane i pewne. Powiedziała, że zakład robi się nudny, jeśli sędzia będzie tylko patrzył i chował werdykt w milczeniu. Kasia zaśmiała się cicho i przyznała, że też chce wiedzieć, co z tobą zrobi dłuższy dotyk, nie tylko usta przy kuchennym świetle. Zaproponowały przeniesienie na sofę, gdzie było miejsce dla trzech dorosłych ludzi, którzy wiedzą, czego chcą, i mogą się rozsiąść bez udawania.
W salonie lampa dawała ciepłe, niskie światło, a za oknem słychać było pojedynczy samochód i szum deszczu spływającego po szybie. Usiadłeś pośrodku, tak jak poprosiły, a one zajęły miejsca po bokach, blisko, wciąż w ubraniach, ale już bez bezpiecznej odległości stołu. Kasia rozwiązała górny guzik swojej koszuli i sprawdziła, czy twoje oczy za nią podążą, zanim ruszy do następnego. Ola zsunęła ramiączko sukienki z jednego ramienia i zapytała, czy chcesz zobaczyć więcej, czy najpierw dotknąć. Powiedziałeś, że tak, na jedno i na drugie, a własny głos zabrzmiał ochryple w cichym pokoju.
Twoja koszula zeszła z ramion, kiedy sam ją rozpiąłeś, a ich dłonie pomogły tylko tam, gdzie pozwoliłeś, na barkach i przy mankietach. Kasia pocałowała cię w szyję, powoli, i między pocałunkami powiedziała, że smakujesz kawą, deszczem i ciepłą skórą po całym dniu. Ola poprowadziła twoją dłoń na swoje odsłonięte ramię, potem niżej, na pierś okrytą jeszcze miękkim materiałem, i szepnęła, że masz naciskać mocniej, jeśli tego chcesz. Poczułeś twardniejące sutki pod sukienką, swój oddech przy uchu Kasi i ciężar ich ciał po obu stronach bioder. Sofa skrzypnęła cicho, gdy przysunęliście się bliżej, a lampa rzuciła cień waszych kolan na dywan.
Kasia poprosiła, żebyś rozpiął jej koszulę do końca, i poprowadziła twoje palce do guzików, jeden po drugim, bez pośpiechu. Pod spodem nie było stanika, tylko gładka skóra, ciepło i piersi, które uniosły się szybciej, kiedy kciukiem musnąłeś sutek. Westchnęła naprawdę, bez pozy, oparła czoło o twoje ramię i poprosiła, żebyś się nie spieszył, bo lubi właśnie ten moment. Ola zsunęła sukienkę do pasa i przysunęła twoją drugą dłoń do swojej piersi, a jej skóra była gorętsza, bardziej niecierpliwa pod palcami. Obie pocałowały cię na zmianę, a ty poczułeś, jak spodnie zrobiły się ciasne i jak ich uda ocierały się o twoje w jednym rytmie.
Ich dłonie zeszły na twoje uda, potem wyżej, i zatrzymały się przy pasku, jakby sam pasek był linią, której nie przekroczą bez słowa. Kasia zapytała wprost, czy może cię dotknąć przez spodnie, a Ola dodała, że chce to samo, tylko jeśli powiesz tak dla niej osobno, nie hurtem. Zgodziłeś się każdej z osobna, głosem, który prawie ugrzązł w gardle, i kiwnąłeś głową, żeby nie zostało żadnej wątpliwości. Dłoń Kasi była miękka i ciekawska, objęła cię przez materiał i sprawdziła, jak mocno już jesteś twardy pod jej palcami. Ola nacisnęła śmielej, kciukiem wzdłuż długości, i uśmiechnęła się, kiedy biodra same uniosły się jej naprzeciw.
„Wygląda na to, że sędzia przestał być obiektywny, i bardzo mi się to podoba” powiedziała Kasia tuż przy twoim uchu, a jej oddech połaskotał skórę. Śmiech Oli był niski i krótki, bo sama oddychała szybciej, kiedy twoje palce krążyły po jej sutku i zatrzymały się, gdy poprosiła o mocniej. Kasia rozpięła sobie spodnie i poprosiła, żebyś wsunął dłoń niżej, tylko na brzuch i brzeg bielizny, jeszcze nie dalej, dopóki nie powie. Zrobiłeś to, a jej skóra zadrżała pod palcami, wilgotne ciepło poczułeś już przez cienki materiał, kiedy biodra same szukały nacisku. Ola chwyciła twoją wolną rękę i położyła ją między swoje uda, na sukience zwiniętej w pasie, i powiedziała, że masz zostać dokładnie tam, dopóki nie poprosi o więcej.
Kasia pocałowała cię głęboko, a jej biodra otarły się o twoją dłoń, powoli, jakby sama sprawdzała, ile jeszcze wytrzyma, zanim poprosi o wszystko. Ola przywarła do twojego boku, usta miała przy szyi, a palce na suwaku twoich spodni, zatrzymane w pół ruchu, ciepłe i drżące. Usłyszałeś deszcz, skrzypienie sofy i trzy nierówne oddechy, które mieszały się nad poduszkami. Kasia oderwała usta tylko na tyle, żeby szepnąć, że Ola też jest już mokra pod twoją dłonią i że obie to czują. „Nie musisz wybierać ładnych słów, sędzio, wystarczy, że powiesz, czego chcesz teraz.”
W pokoju zrobiło się ciasno od zapachu kawy, skóry, perfum i deszczu, a lampa malowała złoty pas na obojczyku Kasi. Twoje palce były wilgotne od niej przez bieliznę, druga dłoń czuła żar Oli, a suwak pod jej palcami czekał jak pytanie, którego jeszcze nie zadała do końca. Obie patrzyły na ciebie, rozgrzane, blisko, z ustami nabrzmiałymi od pocałunków i z dłońmi gotowymi zejść niżej. Nikt nie pchnął cię dalej, choć napięcie było już tak gęste, że każdy następny ruch miał zmienić ten wieczór na dobre. Kasia oparła czoło o twoje i poczekała, wesołość miała jeszcze w kąciku ust, ale głos jej zcichł.
„Werdykt jest twój, sąsiedzie, i możesz go wydać tak zwyczajnie, jakbyś prosił o jeszcze jedną kawę.” Ola zmilczała, tylko przycisnęła twoją dłoń mocniej między udami i nie ruszyła suwaka, dopóki nie usłyszy twojego słowa. Kasia spojrzała ci w oczy tym samym otwartym spojrzeniem co na klatce, tylko teraz jej koszula była rozpięta, a oddech nierówny. „Czyj dotyk ma zejść niżej pierwszy, mój czy Oli, czy chcesz nas obie naraz, bo my zostaniemy, jeśli ty też tego chcesz.” Palce Oli zadrżały na metalu suwaka, usta Kasi zostały o centymetr od twoich, i cały wieczór zatrzymał się dokładnie tam, zanim zrobiłeś następny krok.
