Mieszkanie pachnie skórką pomarańczy i ciepłym woskiem, bo Luna zapaliła świece, zanim zdążyłeś przekręcić klucz. Na stole leży biały obrus, stoją dwa kieliszki z wytrawnym winem i koperta z twoim imieniem, choć kwiatów jest więcej niż na zwykły wieczór. Zdejmujesz płaszcz i słyszysz jej kroki, lekkie, pewne, jakby już wiedziała, w którym miejscu staniesz. Luna wychodzi z kuchni w czarnej sukience kończącej się wysoko na udzie i patrzy na ciebie z uśmiechem, który obiecuje więcej, niż mówi.
Podchodzi bliżej i poprawia ci kołnierzyk, a palce zostają na szyi o sekundę za długo. W taką rocznicę zwykle pada rozmowa o planach, lecz dzisiaj jej wzrok jest wolniejszy i bardziej uważny. Nachyla się do ucha, a oddech muska skórę tuż pod uchem, ciepły i nierówny. Luna szepcze, że prezent nie leży na stole i że musisz najpierw zjeść, jeśli chcesz zasłużyć na resztę.
Siadasz przy stole, a Luna zajmuje miejsce naprzeciwko, choć twoja uwaga ucieka od jedzenia do jej ust, kiedy oblizuje kciuk z oliwy. Podaje ci na widelcu kawałek pieczonej dyni i pyta, czy pamiętasz tamtą rozmowę sprzed miesięcy, prowadzoną już po ciemku. Kiwasz głową, bo pamiętasz każde zawahanie we własnym głosie i długą ciszę, która nastąpiła potem. Wtedy mówi, że dobry prezent nie polega na zgadywaniu, tylko na tym, że ktoś naprawdę słucha.
„Marzyłeś o tym cicho” odzywa się Luna i obraca kieliszek w palcach, nie spuszczając z ciebie wzroku. „Nie o przypadku i nie o kimś obcym z baru.” Dopowiada, że chodziło o wieczór, w którym ona wie, czego chcesz, i w którym trzecia osoba też tego chce. Czujesz, jak ciepło przechodzi z karku na pierś, bo mówi to spokojnie, bez pośpiechu i bez teatralnej odwagi. Twoje dłonie zatrzymują się nad talerzem. W pokoju robi się ciaśniej, choć okno jest uchylone na chłodne, miejskie powietrze.
Luna odstawia kieliszek i kładzie dłoń na twojej, ciepłą, suchą, pewną. „Marta ma trzydzieści dwa lata, zna mnie z pracy przy wystawach i wie, po co tu przychodzi” tłumaczy, a w jej głosie nie ma ani żartu, ani presji. „Jeśli powiesz nie, zjemy deser i prezent zostanie na inny rok.” „Jeśli powiesz tak, zaprosimy ją tylko dlatego, że naprawdę tego chcesz.” Patrzysz na jej twarz i widzisz, że czeka, zamiast prowadzić cię na skróty.
Przez chwilę słyszysz tylko płomień świecy i odległy tramwaj za oknem. Wino stoi nietknięte, bo wolisz mieć jasną głowę, kiedy odpowiadasz na coś, co naprawdę ma wagę. Masz trzydzieści kilka lat i dobrze wiesz, że takie słowa nie powinny chować się za żartem. Powiedziałeś, że tak, że chcesz tego od dawna i że chcesz usłyszeć zgodę Marty tak samo wyraźnie jak zgodę Luny. Luna uśmiecha się szerzej, ale wciąż miękko, i całuje cię w kącik ust, krótko, jak zapowiedź. „To właśnie chciałam usłyszeć” szepcze i wstaje, żeby otworzyć drzwi sypialni.
Sypialnia jest przygotowana inaczej niż zwykle: lniana pościel, niska lampa, dwa szklane dzbanki z wodą i miska z lodem, w której stygnie zamknięta butelka. Luna siada na skraju łóżka i przywołuje cię ruchem głowy, a sukienka podjeżdża odrobinę wyżej, kiedy zakłada nogę na nogę. Siadasz obok i czujesz ciepło jej uda przez cienką tkaninę spodni. „Marta jest w łazience” mówi Luna, a palce bawi się twoją dłonią. „Chciałam, żebyś najpierw zobaczył mnie, zanim zobaczysz ją.”
Całuje cię wolno, bez pośpiechu, a język tylko muska twój, jakby sprawdzała, czy napięcie już wystarczy. Twoja dłoń wędruje na jej biodro, ale Luna łapie nadgarstek i prowadzi go wyżej, na talię, tam gdzie oddech staje się płytszy. „Nie wszystko naraz” mówi z uśmiechem przy twoich ustach. „Dzisiaj lubię, kiedy czekasz i kiedy sam widzisz, jak bardzo cię to kosztuje.” Skóra na twoim karku cierpnie, bo jej słowa są cichsze niż dotyk, a przez to mocniejsze.
Z łazienki dochodzi szmer wody, a potem kroki boso po deskach. Marta staje w progu w jedwabnym szlafroku koloru kości słoniowej, z wilgotnymi końcami włosów i spokojnym, uważnym spojrzeniem. Nie udaje zaskoczenia i nie przekracza progu do końca, tylko zostaje tak blisko, żebyś poczuł jej perfumy, lżejsze niż zapach Luny, bardziej cytrusowe. „Dobry wieczór” mówi Marta i patrzy najpierw na Lunę, potem na ciebie. „Jeśli mam zostać, chcę usłyszeć to od was obojga, na głos.”
Luna nie puszcza twojej dłoni. „Zostań” mówi do Marty i ściska cię mocniej, jakby oddawała ci miejsce na własne słowo. Powtórzyłeś zgodę wyraźnie, patrząc Marcie w oczy, i dodałeś, że każdy może przerwać w każdej chwili, bez tłumaczenia i bez urazy. Marta kiwa głową, a na jej ustach pojawia się niewielki, prawdziwy uśmiech. „Dobrze” odpowiada po krótkim oddechu. „W takim razie chcę zostać.”
Marta siada po twojej drugiej stronie, a materac ugina się pod jej ciężarem. Luna odsuwa ci koszulę z ramienia i całuje skórę tuż nad obojczykiem, powoli, jakby zaznaczała miejsce. Marta nie dotyka cię od razu. Pyta, czy może położyć dłoń na twoim udzie, i czeka na skinienie, zanim materiał spodni ociepla się pod jej palcami. Ten porządek, najpierw pytanie, potem odpowiedź, sprawia, że oddech staje ci się cięższy niż od samego dotyku.
Rozmowa jest krótka, bo cisza też robi tu swoje. Luna mówi, że Marta lubi patrzeć, zanim wejdzie bliżej, i że sama lubi widzieć twoją twarz, kiedy ktoś nowy uczy się twoich reakcji. Marta śmieje się cicho i dodaje, że nie zamierza niczego udawać ani niczego przyspieszać dla efektu. Twoja dłoń odnajduje nadgarstek Luny, a drugą ręką, po kolejnym skinieniu, obejmujesz palce Marty. W pokoju słychać trzy oddechy, które jeszcze nie znajdują wspólnego rytmu.
Luna wstaje i staje między twoimi kolanami, a potem odwraca się plecami, prosząc bez słów, żebyś rozpiął jej sukienkę. Suwak jedzie wolno, ząb za zębem, i przy każdym centymetrze czujesz cieplejszą skórę pod palcami. Marta przysuwa się bliżej i odgarnia Lunie włosy, odsłaniając kark. „Pięknie” mówi Marta, ale patrzy przy tym na ciebie, jakby sprawdzała, czy uniesiesz ten widok. Sukienka opada do pasa, a Luna oddycha głębiej, kiedy twoje usta dotykają jej łopatki.
„Powiedz, czego chcesz teraz” prosi Luna i odwraca głowę, żeby widzieć twoje oczy. Głos ma niski, lecz wciąż lekki, bez rozkazu, raczej jak zaproszenie do gry, w której nikt nie musi zgadywać. Marta kładzie dłoń na twoim karku i czeka, nie popychając, nie ponaglając. Mówisz, że chcesz widzieć je obie blisko siebie i czuć, że nikt tu nie udaje pewności. Luna uśmiecha się do Marty, a tamta odpowiada uśmiechem, krótkim i jasnym.
Marta rozwiązuje pasek szlafroka, ale nie zrzuca go od razu, tylko pozwala jedwabiowi rozchylić się na piersiach i na brzuchu. Światło lampy kładzie się na skórze miękkim pasem, a ty widzisz, jak Luna śledzi ten ruch wzrokiem i lekko przygryza wargę. Luna zsuwa ramiączka do końca i zostaje w samej bieliźnie, czarnej, cienkiej, z koronką, która odznacza się pod twoimi palcami. Przyciągasz ją z powrotem na kolana, a Marta siada tak blisko, że jej udo styka się z twoim. Trzy ciała układają się ostrożnie, jakby każda zmiana ciężaru była osobnym pytaniem.
Pocałunek Luny jest teraz głębszy, a dłoń Marty wędruje po twojej piersi, pod rozpiętą koszulą, powoli, z namysłem. Słyszysz własny oddech przy ustach Luny i ciche westchnienie Marty, kiedy Luna odwraca się i muska jej wargę, najpierw policzek, potem kącik ust. Nie spieszają się i nie zabierają ci widoku. Luna przerywa i patrzy na ciebie, żebyś widział, że ten gest też jest dla ciebie, nie obok ciebie. „Jeszcze?” pyta, a w tym jednym słowie mieści się i czułość, i prowokacja.
Kiwiesz głową, a głos więźnie ci w gardle, zanim zdążysz dodać cokolwiek. Marta całuje Lunę naprawdę, krótko, a potem odrywa się i czeka na twój ruch, z dłonią nadal na twoim karku. Pochyliłeś się i spotkałeś usta Marty, inne niż usta Luny, mniej znajome, równie uważne. Smakujesz ciepło, cytrus i odrobinę mięty, a Luna trzyma cię za biodro, jakby pilnowała, żebyś nie zgubił jej w tym nowym wrażeniu. Kiedy przerywasz, obie kobiety oddychają szybciej, a twoje spodnie stają się wyraźnie za ciasne.
Luna schodzi z twoich kolan i klęka na dywanie między twoimi nogami, ale nie sięga niżej niż do paska. Palce bawią się klamrą, nie otwierają jej, tylko stukają w metal opuszkiem, jakby odmierzały czas. Marta siada za tobą na łóżku i całuje cię w kark, a jej piersi, ciepłe przez rozchylony jedwab, opierają się o twoje plecy. Czujesz naraz miękkość z tyłu i precyzję dłoni Luny z przodu. To zestawienie sprawia, że musisz oprzeć się o materac, żeby nie stracić równowagi, a pod materiałem spodni nie da się już ukryć, jak bardzo ich pragniesz.
„Mogę zdjąć ci koszulę do końca?” pyta Marta tuż przy uchu, a jej oddech porusza włosy nad karkiem. Odpowiadasz twierdząco, prawie zachrypniętym głosem, i tkanina zsuwa się z ramion, zanim zdążysz poczuć chłód. Powietrze muska skórę tylko przez moment, bo zaraz wraca ciepło dłoni i ust. Luna unosi wzrok znad paska i mówi, że lubi cię takiego, skupionego, trochę niecierpliwego, wciąż pytającego zamiast biorącego. Jej kciuk wsuwa się pod brzeg paska, nie dalej, i zostaje tam jak obietnica, którą możesz przyjąć albo zatrzymać.
Marta obejmuje cię od tyłu ramionami i splata palce na twoim brzuchu, tuż nad miejscem, gdzie kończą się palce Luny. Przez chwilę obie kobiety milczą, a ty słyszysz tylko ich oddechy i własny puls w uszach, głośny, równy, trudny do ukrycia. Luna całuje skórę nad paskiem, raz, drugi, trzeci, coraz wolniej, jakby sprawdzała, ile zniesiesz bez prośby o więcej. Marta szepcze, że może zejść niżej albo zostać przy twoich plecach, jeśli tak wolisz. Luna podnosi głowę, oczy ma ciemne od światła i od oczekiwania, i zatrzymuje dłoń na klamrze.
Luna unosi się na kolanach i całuje cię w brzuch, tuż pod pępkiem, a język zostawia krótką, ciepłą linię, która stygnie natychmiast. Marta rozchyla jedwab szerzej i przyciska nagie piersi do twoich pleców, skóra do skóry, bez pośpiechu, jakby chciała, żebyś zapamiętał ten ciężar. „Powiedz, jeśli to za dużo” szepcze Marta, a jej głos jest miękki, prawie uśmiechnięty. Pokręciłeś głową i odpowiedziałeś, że jest dokładnie tyle, ile zniesiesz, i że chcesz jeszcze chwilę tego progu. Luna słyszy to i zwalnia jeszcze bardziej, bo wie, że najmocniej działa wtedy, gdy nie dostajesz wszystkiego od razu.
Czujesz ciężar ich uwagi tak wyraźnie, jakby ktoś położył ci dłoń na mostku i nie zamierzał jej zabrać. Luna opiera czoło o twoje udo, oddycha przy materiale spodni i czeka, aż sam pociągniesz ją za włosy albo poprosisz o przerwę. Marta całuje linię twojego ramienia i zostawia tam wilgotny ślad, który stygnie wolniej, niż powinien. Twoje palce drżą lekko, kiedy wsunąłeś je we włosy Luny, jeszcze bez decyzji, tylko po to, żeby poczuć, że jest blisko. W tym geście jest już zgoda na napięcie, ale jeszcze nie na kolejny krok.
„To jest ten moment” mówi Luna cicho, a głos drży jej tylko odrobinę, jak struna naciągnięta za mocno. „Dalej nie zgaduję za ciebie. Powiedz, czy mam rozpiąć pasek, czy najpierw chcesz nas obie jeszcze bliżej, nad sobą, w swoim tempie.” Marta nie dodaje nic, tylko przyciska usta do twojego ramienia i czeka razem z nią, ciepła, nieruchoma, gotowa. Twoje dłonie zawisają w powietrzu, jedna przy włosach Luny, druga na udzie Marty, a ciało jest już gotowe wcześniej niż słowa. W pokoju pachnie skórą, pomarańczą i rozgrzanym jedwabiem, i nikt nie robi następnego ruchu, dopóki nie zdecydujesz.
