Dzwonek jeszcze drży w korytarzu, kiedy Dominika otwiera drzwi i opiera ramię o framugę, jakby od początku wiedziała, że staniesz tu punktualnie. Ma na sobie czarną koszulę z surowego lnu, rozpiętą tylko na tyle, by było widać linię obojczyka, i ciemne spodnie, które leżą na niej tak, jakby uszyto je pod jej krok. Włosy, gęste i ciemne, spina luźno z tyłu, a kilka pasm opada jej na policzek, kiedy unosi brew. Pachnie ciepłym drewnem, skórką cytryny i czymś czystym, czego nie umiesz od razu nazwać. Patrzy na ciebie spokojnie, bez pośpiechu, i ten spokój jest bardziej intymny niż uśmiech.
Weszłaś, bo kiwnęła głową w stronę środka mieszkania, i od razu poczułaś różnicę: u niej jest cieplej, a światło pada nisko, bursztynowo, z lampy nad kredensem. Podłoga z jasnego dębu skrzypi cicho pod twoimi stopami, kiedy robisz te kilka kroków i zostawiasz za sobą chłód klatki schodowej. Na stole stoi butelka czerwonego wina, dwa kieliszki i talerz z figami, których skórka lśni jak mokra po kropli wody. Okno jest uchylone, z podwórza dochodzi stłumiony odgłos miasta, a zasłona porusza się ledwie zauważalnie przy twoim ramieniu. Dominika zamyka drzwi jednym pewnym ruchem i odwraca się do ciebie, jakby ten dźwięk też należał do zaproszenia, które właśnie przyjęłaś.
„Zdejmij płaszcz i połóż go na krześle przy oknie, na siedzeniu, nie na oparciu, bo lubię porządek nawet wtedy, kiedy mam ochotę go zepsuć” mówi cicho, a jednak tak, że twoje dłonie same idą do guzików. Uśmiecha się kącikiem ust, kiedy słuchasz bez sprzeczki, i ten uśmiech mówi więcej niż komplement, bo widać w nim, że twoja uwaga sprawia jej przyjemność. Podchodzi do stołu, nalewa wino do obu kieliszków, ale podaje ci tylko jeden, drugi zostawiając w palcach, jakby od początku mierzyła tempo tego wieczoru. „Pij wolno, chcę, żebyś słyszała każde moje zdanie i nie chowała się za szkłem.” Wino jest ciemne w tym świetle, a jej paznokcie, krótkie i zadbane, stukają raz o kieliszek, zamykając polecenie.
Bierzesz jeden łyk, tylko jeden, bo jej wzrok pilnuje miary lepiej niż jakakolwiek uwaga, i smak wiśni oraz czegoś korzennego zostaje ci na języku. Mieszkanie pachnie figą, woskowaną podłogą i jej perfumami, które wychodzą najmocniej wtedy, kiedy przechodzi obok ciebie i zawadza rękawem o twój nadgarstek. Słyszysz własny oddech wyraźniej niż zwykle, jakby ściany tu były cieńsze, a ona bliżej, niż pozwala na to dystans dwóch kroków. Dominika opiera biodro o krawędź stołu i krzyżuje kostki, swobodna, a jednocześnie całkowicie skupiona na tobie, jakby reszta pokoju była tylko tłem. „Zostań na nogach, chcę widzieć, jak stoisz w moim domu, zanim pozwolę ci na cokolwiek wygodniejszego.”
„Jesteś tu trzeci tydzień” mówi, obracając kieliszek tak, by światło złamało się na szkle, i nie pije ani kropli. „Widziałam, jak niesiesz kartony, jak zatrzymujesz się na schodach i poprawiasz włosy, zanim wejdziesz do siebie, i nie patrzę na ciebie z ciekawości plotki.” Jej głos jest równy, ciepły, bez pośpiechu, a jednak każde zdanie stawia cię dokładnie tam, gdzie ona chce. „Patrzyłam, bo masz sposób chodzenia, który zdradza, że rzadko pozwalasz sobie na bezradność, i właśnie dlatego zaprosiłam cię dziś, nie wczoraj i nie za tydzień.” Odstawia szkło, a ty czujesz, że to nie była pogawędka, tylko początek czegoś, co już postanowiła poprowadzić.
„Zostań na razie tam, gdzie stoisz” dodaje, kiedy robisz pół kroku w stronę krzesła, i od razu wiesz, że nie żartuje, bo lubi widzieć, jak ktoś słucha, zanim zacznie się kryć meblem. Jej głos jest niski, równy, bez ostrości, a jednak nie zostawia miejsca na udawanie, że to zwykła pogawędka o sąsiedztwie i o nowym zamku w drzwiach. Czujesz, jak materiał sukienki przesuwa się po udach, kiedy zmieniasz ciężar ciała, i Dominika dostrzega ten ruch, kiwając głową, jakby właśnie dostała odpowiedź, o którą jeszcze nie zapytała. „Dobrze, jesteś obecna, i tego właśnie chcę” mówi, a w tym zdaniu nie ma pośpiechu, tylko satysfakcję z twojej uwagi. Stoisz więc prosto, z myślą już przy niej, choć nadal trzymasz kieliszek i czujesz, jak szkło robi się ciepłe w palcach.
Sięga po kieliszek, który jeszcze trzymasz, i zabiera go delikatnie, stawiając szkło daleko na kredensie, obok swojego, już odstawionego i nietkniętego. „Jedna rzecz, zanim pójdziemy dalej” mówi, a w tym zdaniu nie ma ani groźby, ani zabawy kosztem ciebie. „Wino było pretekstem, nie narzędziem, i masz być trzeźwa, wyraźna oraz zdolna powiedzieć nie tak samo łatwo jak tak.” Podchodzi o krok, a zapach cytryny na jej skórze robi się wyraźniejszy, kiedy mówi ciszej. „Jeśli choć przez chwilę poczujesz, że prowadzę cię tam, gdzie nie chcesz, przerywamy, powiesz dość, i koniec, bez tłumaczenia i bez urazy.”
Stoi teraz bliżej, na wyciągnięcie ręki, i czekasz na pytanie, które wisi w powietrzu od progu, bo Dominika nie owija go w żart ani w sąsiedzką uprzejmość. „Powiedz mi wprost, czy kiedykolwiek całowałaś kobietę” mówi, patrząc ci w usta, a potem z powrotem w oczy. Pauza, którą zostawia, jest czysta, bez popędzania, i właśnie przez to robi się gorąco pod żebrami, a ty słyszysz tykanie zegara z kuchni i własne przełknięcie śliny. „Nie chcę historii dla przyzwoitości, chcę prawdy, nawet jeśli jest krótka, i chcę ją usłyszeć twoim głosem, nie domysłem.” Jej kieliszek zostaje na kredensie, nietknięty, jak granica, której postanowiła nie przekraczać tej nocy.
Cokolwiek odpowiedziałaś, ona przyjmuje to bez drwiny, tylko z uwagą, która sprawia, że czujesz się widziana aż do mostka i nie masz gdzie schować reszty zdania. „Dobrze” mówi cicho, kiedy twoje słowa opadają między was i zostawiają po sobie cieplejszą ciszę. „Więc dziś nie będziemy udawać, że to przypadek ani że wystarczy nam sąsiedzka uprzejmość, i jeśli masz w sobie ciekawość albo ochotę, nazwiesz je sama, bo ja nie zgaduję za ciebie.” Jej palce pozostają przy sobie, oparte o udo, i ta powściągliwość pali mocniej niż pośpiech, bo wiesz już, że mogłaby dotknąć, a jeszcze tego nie robi. Patrzy tak, jakby twoja odpowiedź układała jej cały wieczór, i nie ma w tym spojrzeniu ani litości, ani pośpiechu.
„Podejdź” mówi w końcu, a to jedno słowo układa ci stopy na podłodze, zanim zdążysz je przemyśleć, i zatrzymuje cię dłonią uniesioną na wysokości mostka, nie dotykając jeszcze, samą granicą ciepła. „Chcę czuć, jak oddychasz, zanim wezmę więcej, i chcę, żebyś stanęła dokładnie tu, nie bliżej, dopóki sama tego nie poczujesz jako swojego wyboru.” Jej oddech muska ci czoło, pachnie miętą i tym winem, którego prawie nie piła, a szelest lnu przy jej ramieniu brzmi nagle zbyt głośno. Słyszysz lodówkę, daleki tramwaj i skrzyp własnej podeszwy, jakby pokój postanowił nie zostawiać ci żadnej osłony. „Jeśli zostaniesz w tym miejscu, uznaję to za zgodę na bliskość, na nic więcej, dopóki nie poprosisz wyraźnie.”
Zostałaś, a Dominika opuszcza dłoń powoli i kładzie ją na twoim nadgarstku, kciukiem na pulsie, jakby sprawdzała, czy mówisz prawdę także ciałem. Skóra pod jej palcami robi się gorąca, przedramię pokrywa ci się drobnym dreszczem, którego nie umiesz ukryć, i słyszysz, jak twój oddech zmienia rytm. „Masz szybkie tętno, i to mi się podoba, bo nie chcę, żebyś była obojętna ani zalękniona, tylko rozbudzona i nadal przy mnie, nie gdzieś w swojej głowie” mówi z zadowoleniem, które jest precyzyjne, nie chełpliwe. Unosi twoją rękę i muska ustami wewnętrzną stronę nadgarstka, raz, sucho, prawie grzecznie, a jednak kolana masz miękkie od tego jednego gestu. Zostawia usta przy skórze o sekundę dłużej, niż wymaga grzeczność, i patrzy w górę, sprawdzając, czy ten pocałunek na nadgarstku jest dla ciebie za dużo, czy właśnie za mało.
„Popatrz na mnie” nakazuje łagodnie, kiedy twoje oczy uciekają w bok od samego żaru, i spełniasz to, widząc, jak jej źrenice są szerokie, a usta poważne, bez uśmiechu na pokaz. „Nie chowaj się w uprzejmość, bo jeśli będzie za mocno, powiesz mi to wprost, a ja zwolnię, natomiast jeśli zostaniesz w moich oczach, biorę to jako twoje tak na ten krok.” Jej druga dłoń unosi się do twojej szczęki i zatrzymuje się o włos od skóry, ciepła już przez samą bliskość. „Mam cię dotknąć tutaj, przy szczęce, i chcę usłyszeć, czy tego chcesz, zanim moje palce zamkną ten odstęp.” Czeka nieruchoma, piękna w tej dyscyplinie, i cisza między wami robi się gęsta jak powietrze przed burzą.
Kiedy dajesz jej znak skinieniem i cichym tak, dotyk jest pewny i ciepły: kciuk przy twoim policzku, reszta palców lekko pod uchem, tam gdzie skóra jest cieńsza. Nie ściska, nie ciągnie, tylko trzyma cię w miejscu, które sama właśnie uznała za właściwe, i w tym trzymaniu nie ma chaosu, jest sama świadomość. „Tak” mówi, jakby smakowała własne potwierdzenie, a jej głos opada niżej. „Masz miękką skórę i twardy sposób patrzenia, i to połączenie lubię najbardziej, bo nie muszę cię uczyć obecności.” Jej kciuk zjeżdża do kącika ust i zatrzymuje się, nie rozchylając ich, a ty czujesz zapach jej dłoni, czystej, z odrobiną cytrusowego mydła, i słyszysz, jak twój oddech rwie się na tym zatrzymaniu.
„Jeszcze nie” mówi, zanim zdążysz pochylić się po pocałunek, i w tym zakazie nie ma chłodu, jest tylko prowadzenie, od którego robi ci się ciaśniej w gardle. „Nie dlatego, że nie chcę twoich ust, bo chcę ich bardzo, i powiem ci to bez ozdobników, żebyś nie musiała zgadywać, co naprawdę siedzi mi w głowie.” Jej czoło niemal dotyka twojego, a głos schodzi niżej, aż czujesz go bardziej w piersi niż w uszach, ciepły i równy. „Najpierw usłyszę, że tego chcesz, nie skinieniem, które da się potem cofnąć jako nieporozumienie, tylko słowami, twoimi, wyraźnymi.” Zostaje w tej odległości, która jest prawie pocałunkiem i jednocześnie odmową pośpiechu, i ta odmowa rozgrzewa cię bardziej niż sam dotyk.
Przesuwa dłoń z nadgarstka na twoją talię, szeroko i spokojnie, i zostawia ją tam, ciężką od decyzji, która jeszcze nie zapadła do końca. Lniana koszula szeleści przy twojej sukience, a przez cienkie tkaniny czujesz ciepło jej brzucha i twarde napięcie biodra, od którego twój oddech robi się płytszy. „Możesz mnie odepchnąć albo przyciągnąć, ale jeśli przyciągniesz, zrobisz to świadomie, bo ja nie biorę kobiet z półcienia i nie będę udawać, że domysł wystarczy.” Jej palce na talii zaciskają się odrobinę, tylko tyle, byś poczuła kierunek, nie przymus, i ten umiar jest w niej bardziej zmysłowy niż chwyt. „Powiedz, czego chcesz ode mnie w tej minucie, i powiedz to tak, żebym nie miała czego poprawiać.”
W pokoju jest tak cicho, że słyszysz, jak materiał twojej sukienki przesuwa się pod jej dłonią, kiedy oddychasz głębiej, a figi na talerzu pachną słodko i ciężko obok zapomnianego wina. Lampa rysuje na jej szyi długi, ciepły cień, i w tym cieniu jej usta wyglądają ciemniej, bliżej, choć nadal cię nie dotykają. Dominika nie wypełnia ciszy za ciebie, patrzy i czeka, a ta cierpliwość jest wymagająca, bo nie daje ci schować się w żarcie ani w sąsiedzkiej uprzejmości. „Nie spieszę cię, spieszę tylko siebie do uczciwości, bo chcę twoich ust i twojego tak, i chcę, żebyś wiedziała, że potem nie udaję, iż to był tylko wieczór z kieliszkiem.” Jej kciuk zatacza małe koło tuż nad twoim biodrem i zatrzymuje się, jakby nawet ten okrąg potrzebował twojej zgody.
Unosi drugą rękę i odgarnia ci włosy za ucho, powoli, jakby ten gest też podlegał regule, którą właśnie ustanawia, a koniuszki palców muskają płatek, aż dreszcz schodzi ci po karku między łopatki. „Słyszę, jak przyspieszasz, i dobrze, zostań w tym, nie uciekaj w myśl, że powinnaś być grzeczniejsza albo odważniejsza, niż naprawdę jesteś” szepcze bez drwiny, samym rozpoznaniem. Jej usta zatrzymują się przy twoim uchu, ciepłe, nie całują jeszcze, tylko dzielą z tobą ten sam skrawek powietrza, w którym czujesz miętę i ciepło jej skóry. „Jeśli poprosisz, pocałuję cię tak, że zapomnisz o korytarzu za drzwiami, a jeśli każesz mi czekać, będę czekać, ale nie puszczę cię wzrokiem.” Dłoń na talii nie wędruje niżej, choć czujesz, jak bardzo mogłaby, i właśnie to powstrzymanie zaciska ci brzuch słodkim niepokojem.
Cofa twarz tylko tyle, by znowu widzieć twoje oczy, i w tym cofnięciu jest więcej napięcia niż w samym zbliżeniu, bo nagle znowu musisz na nią patrzeć bez osłony bliskości. Jej dłoń na talii zostaje, druga splata się na moment z twoimi palcami, mocno, po czym rozluźnia uścisk i zostawia ci wybór, czy go utrzymasz. „Lubię kontrolę nie dlatego, że chcę cię zmniejszyć, tylko dlatego, że chcę, żebyś mogła odłożyć czujność i nadal wiedzieć, gdzie stoisz, a dziś stoję ja, jeśli mi na to pozwolisz.” Serce bije ci tak głośno, że wydaje się, iż ona musi je słyszeć przez len i skórę, i Dominika uśmiecha się ledwie, jakby właśnie to usłyszała. „Trzymaj moją dłoń albo puść, ale nie rób niczego w pół gestu, bo pół gestu jest dla mnie za mało.”
„Jeszcze jedno, zanim zamkniesz tę odległość” dodaje, a jej głos robi się niższy, gęstszy, jak wino, którego już nie pijecie. „Jeśli pocałuję cię i poczuję, że chcesz więcej, zapytam znowu, zanim moje dłonie zejdą niżej niż talia, bo nie lubię domysłów tam, gdzie twoje ciało ma mi zaufać.” Palce wracają pod twoje ucho i przytrzymują cię delikatnie, tak że czujesz własny puls w jej dłoni, równy i zbyt szybki. „A jeśli twoje tak będzie wyraźne, nie będę się krygować: pocałuję cię głęboko, powoli na początku, a potem tak, jak lubię, pewnie, do końca oddechu.” W tym zdaniu nie ma wulgarnego pośpiechu, jest obietnica, od której robi ci się gorąco nisko w brzuchu i sucho w ustach.
Stoisz w bursztynowym świetle, z jej dłonią na talii i jej ustami o jeden oddech od twoich, i wszystko w tym mieszkaniu wydaje się nagle zbyt bliskie: zapach fig, ciepło lnu, chłód zapomnianego szkła na kredensie. Dominika nie zamyka oczu, bo chce widzieć, jak podejmujesz decyzję, i ta jawność jest bardziej obnażająca niż zdjęta sukienka, której jeszcze nawet nie ruszacie. „Nie rób tego dla mojej przyjemności z posłuszeństwa, zrób to, bo chcesz moich ust, mojego tempa i mojej ręki dokładnie tam, gdzie ją czujesz” mówi cicho, a kciuk na twoim biodrze zatrzymuje się w samym środku ruchu. W pokoju nie ma już miejsca na półsłówka, tylko na twój następny oddech i na słowo, które albo otworzy jej usta, albo każe jej zostać w tej pięknej, ostrej odległości. Czujesz, jak twoje własne palce drżą przy jej nadgarstku, uda naciskają na siebie same, i nie umiesz już udawać, że przyszłaś tylko na wino.
Jej czoło dotyka w końcu twojego, lekko, jak pierwsza zgoda złożona ciałem, jeszcze bez ust, i czujesz, jak drży jej oddech, choć głos zostaje równy. Ta drobna szczelina w opanowaniu uderza cię mocniej niż cały dotychczasowy spokój, bo widzisz, że i ona jest w tym naprawdę, nie tylko jako ktoś, kto prowadzi. „Jestem tu trzeźwa, pewna i bardzo ciebie spragniona, a ty też masz być tu cała, nie w połowie i nie z grzeczności wobec nowej sąsiadki” mówi, nie odrywając czoła od twojego. Palce na talii wędrują odrobinę wyżej, do miejsca, gdzie sukienka napina się pod żebrami, i zatrzymują się, gorące, czekające na słowo, nie na domysł. „Jedno zdanie wystarczy, żeby zamknąć tę odległość albo żeby ją utrzymać, więc wybieraj świadomie, bo ja usłyszę dokładnie to, co powiesz.”
Dominika pochyla się tak blisko, że czujesz już smak jej oddechu na wargach, słodkawy, czysty, prawie pocałunek, a jednak wciąż tylko obietnicę, która czeka na twoje usta. Jej dłoń zostaje na twojej talii, druga wraca do szczęki i trzyma cię pewnie, elegancko, bez pośpiechu, który by ci coś zabrał, i w tym uchwycie jest cała jej natura: spokojna, wymagająca, uważna. „Patrz na mnie do ostatniej chwili” szepcze, i w tym szepcie rozkaz splata się z czułością tak ściśle, że nie umiesz ich rozdzielić. Lampa mruga raz, miasto za oknem oddycha tramwajem, a twoje usta są już rozchylone, gorące, gotowe na krok, którego ona jeszcze nie robi. „Powiedz mi teraz, co mam z tobą zrobić, i powiedz to tak, żebym mogła cię posłuchać bez cienia wątpliwości.”
