W biurze został już tylko szum lodówki i twoje własne oddychanie, kiedy za szybą gabinetu zgasło główne światło. Kasia wyszła bez marynarki, z podwiniętymi rękawami białej koszuli, i przez chwilę wyglądała tak zwyczajnie, że nie poznałaś chłodnej szefowej z porannych odpraw. Zatrzymała się przy twoim biurku, oparła dłoń o blat i powiedziała cicho: «Masz jeszcze chwilę? Wszyscy wyszli, a ja nie chcę tego załatwiać wiadomością.» Spojrzałaś na zegar nad drzwiami, było po dziewiętnastej, a za oknem miasto właśnie zapalało pierwsze neony. Kiwnęłaś głową, zanim zdążyłaś wymyślić rozsądny powód, żeby odmówić.
Kasia uśmiechnęła się tak, jakbyście spotkały się na klatce, a nie po godzinach w firmie, i ten uśmiech rozbroił cię bardziej niż jakikolwiek rozkaz. Powiedziała, że to nie kolejna narada, a zaraz zaśmiała się cicho i dodała: «Dobra, trochę jednak jest, tylko bez prezentacji i bez tej mojej lodowatej miny.» Usiadłaś prościej na krześle, a materiał spódnicy zaszeleścił o rajstopy, i nagle usłyszałaś ten dźwięk wyraźniej niż zwykle. Ona stała blisko, pachniała kawą i czystą bawełną, bez ciężkich perfum, które mogłyby budować dystans. Czekałaś, co powie dalej, i poczułaś, że pod stołem zacisnęłaś palce na kolanie.
«Zostań» powiedziała wprost, już bez żartu, i w tym jednym słowie nie było chłodu, tylko prośba. «Marta wyszła dwadzieścia minut temu, budynek jest pusty, a ja od południa szukam pretekstu, żeby z tobą zostać sam na sam.» Popatrzyłaś na nią uważnie, bo przez te miesiące prawie nie podnosiła głosu i prawie nigdy nie zostawiała drzwi otwartych. Wtedy drzwi jej gabinetu były uchylone, a w środku paliła się tylko lampka na biurku, żółta i niska. Odpowiedziałaś, że zostaniesz, i usłyszałaś, jak twój głos zabrzmiał niżej, niż planowałaś.
Kasia kiwnęła głową, jakby właśnie dostała coś kruchego, i poprosiła, żebyś weszła do gabinetu, bo na otwartej przestrzeni echo niosło się aż do windy. Poszłaś za nią, obcasy zastukały o płytki, a potem umilkły na dywanie w jej pokoju. Na biurku leżały zszywki, niedopita kawa i kartka z twoim nazwiskiem, przekreślonym tak mocno, że papier się wybrzuszył. «Nie umiem być teatralna» powiedziała, siadając na krawędzi blatu, nie za biurkiem. «Więc powiem po ludzku: lubię cię i miałam dość udawania, że patrzę tylko w tabelki.»
Stanęłaś naprzeciwko niej i poczułaś, jak ciepło lampki objęło twoje nadgarstki, twarz i obojczyki. Zapytałaś, dlaczego właśnie dziś, skoro przez cały kwartał odpowiadała ci krótkimi zdaniami i zostawiała poprawki bez jednego miłego słowa. Kasia skrzywiła się, nie obrażona, raczej zawstydzona, i przeczesała włosy, które wymykały się z luźnej spinki. «Bo dziś rano podałaś mi kubek i powiedziałaś, że wyglądam, jakbym nie spała» odparła. «I przez sekundę miałam ochotę oprzeć czoło o twoje ramię, przy wszystkich, a to już nie jest wersja szefowej, którą da się utrzymać.»
Zaśmiałaś się cicho, bardziej z zaskoczenia niż z żartu, i ten śmiech rozluźnił ci ramiona. Kasia wykorzystała moment, wstała i podeszła do małego aneksu w rogu, gdzie stał czajnik, dwa kubki i słoik kawy, której zapach od razu wypełnił pokój. Zapytała, czy chcesz mocną, czy taką, przy której da się jeszcze gadać, i nie zabrzmiała jak ktoś, kto wydaje polecenie. Powiedziałaś, że mocną, bo i tak nie zamierzałaś udawać, że to zwykła narada. Woda zaczęła szumieć, para osiadła na szybie, a za nią widać było mokry plac przed biurem i pojedyncze światło na trzecim piętrze naprzeciwko.
Kasia odwróciła się z dwoma kubkami i jeden podała ci tak ostrożnie, że jej palce styknęły się z twoimi na uchu. Nie odsunęła ręki od razu. Ciepło ceramiki i ciepło jej skóry zmieszały się, a ty nie cofnęłaś dłoni, choć serce uderzyło ci gdzieś wysoko, przy gardle. «To było za dużo?» zapytała zwyczajnie, patrząc ci w oczy, bez tej lodowatej miny z poniedziałkowych spotkań. Pokręciłaś głową i powiedziałaś, że było akurat, i zobaczyłaś, jak jej usta zmiękły w prawdziwym uśmiechu.
Usiadłyście przy małym stoliku pod oknem, nie naprzeciwko siebie jak na rozmowie służbowej, tylko blisko, kolanami prawie przy kolanach. Kasia upiła łyk, skrzywiła się, bo kawa była gorzka, i zaśmiała się z własnej miny. «Cały dzień gram twardą» powiedziała. «Mam dwadzieścia trzy lata i zespół, w którym połowa osób pamięta firmę sprzed mojego przyjścia, więc uznałam, że chłód mnie obroni.» Popatrzyłaś na jej nagie przedramię, na piegi przy łokciu, i trudno ci było pogodzić tę dziewczynę z osobą, która jeszcze wczoraj poprawiała ci ton wiadomości.
Kasia odstawiła kubek i zapytała, jak minął ci dzień, tak zwyczajnie, jakby naprawdę chciała usłyszeć o kolejce po obiad i o klientce, która trzy razy zmieniała nagłówek. Opowiedziałaś, a ona słuchała, kiwała głową, czasem wtrącała krótkie «no właśnie», i nie uciekała wzrokiem w telefon. W pewnym momencie zaśmiała się z twojego opisu drukarki, która zjadła umowę, i ten śmiech był niski, domowy, zupełnie niebiurowy. Poczułaś, że napięcie nie zniknęło, tylko zmieniło kształt: z niepewności zrobiło się ciepło pod skórą. Jej kolano trąciło twoje, zostało, i żadna z was go nie cofnęła.
«Mogę powiedzieć coś bezpośredniego» zapytała, a kiedy potaknęłaś, nie owijała. «Lubię na ciebie patrzeć, kiedy mówisz, lubię twoje ręce na klawiaturze, twój głos, kiedy jesteś zmęczona, i to, że nie udajesz, że wszystko jest śmieszne.» Słowa padły prosto, bez ozdobników, i właśnie dlatego weszły ci głęboko. Poczułaś rumieniec na szyi i na piersiach, pod bluzką, i miałaś ochotę rozpiąć jeden guzik, choć jeszcze tego nie zrobiłaś. Kasia zobaczyła twoją reakcję i nie wykorzystała jej od razu, tylko poczekała, aż oddech ci się uspokoił.
Powiedziałaś jej, że też patrzyłaś, tylko nauczyłaś się chować to pod ironią i punktualnością. Kasia przyjęła to bez triumfu, raczej z ulgą, i przesunęła dłoń po blacie, aż jej palce zatrzymały się tuż przy twoich. «Nie chcę zgadywać» powiedziała, a potem dodała wolno: «Jeśli chcesz, żebym została po tej stronie stołu, zostanę, a jeśli chcesz, żebym podeszła, powiedz to zwykłymi słowami.» W gardle miałaś sucho od kawy i od decyzji, która nagle była bardzo prosta. Spojrzałaś na jej usta i powiedziałaś, że chcesz, żeby podeszła, i że chcesz tego świadomie, na trzeźwo, bez udawania, że to przypadek.
Kasia wstała powoli, obeszła stolik i stanęła między twoimi kolanami, ale jeszcze cię nie dotknęła. Usłyszałaś jej oddech, zobaczyłaś, jak koszula napięła się na piersiach, kiedy uniosła ramiona, żeby zdjąć spinkę. Włosy opadły jej na obojczyki, pachniały szamponem i ciepłą skórą, a światło lampki zrobiło w nich miedziane linie. «Mogę cię dotknąć?» zapytała, i w tym pytaniu nie było roli szefowej, tylko Kasia, dziewczyna, która wolała dostać jasną zgodę. Odpowiedziałaś, że tak, i dopiero wtedy jej dłonie położyły się na twoich ramionach, ciepłe, pewne, ale lekkie.
Pochyliła się i pocałowała cię najpierw w kącik ust, jakby sprawdzała, czy nie uciekniesz, a kiedy zostałaś, pocałowała naprawdę. Jej wargi były miękkie, trochę kawowe, a język wszedł dopiero wtedy, gdy rozchyliłaś usta i przyciągnęłaś ją za koszulę. Całowałyście się dłużej, niż planowałaś w jakiejkolwiek myśli, i usłyszałaś własny cichy dźwięk, kiedy jej zęby delikatnie musnęły twoją dolną wargę. Kasia oderwała się na sekundę, zaśmiała się krótko w twoje usta i powiedziała: «Przepraszam, jestem zbyt szczęśliwa, żeby być gładka.» Ten śmiech nie zepsuł nastroju, tylko sprawił, że chciałaś ją jeszcze bliżej, bo była prawdziwa.
Zapytała jeszcze raz, patrząc ci w twarz z bardzo bliska: «Dobrze ci? Chcesz więcej, czy mam zwolnić?» Powiedziałaś, że dobrze i że chcesz więcej, a twoje dłonie same wsunęły się pod jej koszulę na plecach. Skóra miała tam gorąco dnia i drobne napięcie mięśni, kiedy wygięła się ku tobie. Kasia rozpięła twój pierwszy guzik, potem drugi, i za każdym razem sprawdziła wzrokiem, czy nie kręcisz głową. Nie pokręciłaś nią, bluzka rozchyliła się, powietrze z wentylacji ochłodziło mostek, a jej oddech zaraz potem to miejsce zagrzał.
«Piękna jesteś w tym świetle» powiedziała bez pozy, jakby mówiła, że za oknem pada deszcz. Jej usta zeszły na twoją szyję, ssały powoli miejsce pod uchem, a dłoń objęła pierś przez cienki biustonosz, kciukiem szukając sutka. Sutek stwardniał od razu, ostry i wrażliwy, i kiedy Kasia to poczuła, wydała ciche westchnienie, jakby właśnie dostała odpowiedź. Poprosiłaś, żeby nie przestawała, i twój głos złamał się w pół słowa. Ona odpowiedziała, że nie przestanie, dopóki będziesz chciała, i ściągnęła ramiączko z twojego ramienia wargami, nie zębami, cierpliwie.
Biustonosz zjechał niżej, a Kasia wzięła sutek do ust, ciepło, mokro, z językiem, który krążył wolno, aż zacisnęłaś palce na krawędzi krzesła. Drugą ręką pogładziła cię po brzuchu, potem po biodrze, i zatrzymała się na udzie, tuż nad kolanem, jakby tam zostawiła granicę do osobnej zgody. «Chcę cię poczuć palcami» powiedziała prosto, podnosząc twarz, z wilgotnymi ustami i z rumieńcem, który sięgał uszu. «Chcę wejść pod spódnicę, dotknąć cię przez bieliznę, a potem bez niej, jeśli powiesz tak, bo nie chcę, żebyś zgadywała, o co mi chodzi.» Usłyszałaś własny oddech, szybki, i poczułaś, jak między udami zrobiło ci się gorąco i mokro, jeszcze zanim jej ręka ruszyła wyżej.
Wstałaś, bo krzesło nagle było za ciasne, i Kasia poprowadziła cię dwa kroki, do krawędzi biurka, gdzie lampka grzała drewno. Usiadłaś na blacie, spódnica podjechała, rajstopy zaszeleściły, a ona stanęła między twoimi kolanami i położyła czoło na twoim czole. Przez chwilę tylko oddychałyście tak blisko, że czułaś, jak jej piersi ocierały się o twoje przy każdym wdechu. Zapytała, czy rajstopy mają zostać, czy woli je zdjąć, i zaśmiała się cicho, że to najmniej zmysłowe pytanie świata, ale i tak je zadała. Powiedziałaś, żeby zdjęła, i uniosłaś biodra, pomagając, a cienka tkanina zsunęła się po łydkach z chłodnym, elektrycznym muśnięciem.
Kasia uklękła na dywanie, ale nie od razu zeszła ustami tam, gdzie pulsowało ci oczekiwanie. Pocałowała wewnętrzną stronę kolana, potem udo, powoli, i za każdym pocałunkiem pytała wzrokiem, czy droga jest nadal otwarta. Twoje palce wplątały się w jej włosy, nie po to, żeby ciągnąć, tylko żeby czuć, że to naprawdę ona, ta sama Kasia, która rano podpisywała urlopy. «Jesteś taka ciepła» szepnęła przy skórze. «Chcę poczuć, jaka jesteś mokra, ale zatrzymam się na granicy majtek, dopóki nie powiesz następnego tak.»
Jej dłoń wsunęła się pod spódnicę i położyła płasko na twoich majtkach, bez wchodzenia pod materiał. Poczułaś własną wilgoć pod jej palcami, cienką bawełnę, która od razu przylgnęła, i nie umiałaś udawać, że to drobiazg. Kasia poruszała dłonią bardzo wolno, koliście, i patrzyła w górę, na twoją twarz, jakby twój oddech był jedyną instrukcją, której potrzebowała. «Tutaj?» zapytała, a ty wydałaś z siebie krótkie tak, i biodra same poszły jej naprzeciw, aż drewno biurka zaskrzypiało pod tobą. Uśmiechnęła się tym zwykłym, wesołym uśmiechem i powiedziała, że podoba jej się, kiedy przestajesz być grzeczna w zdaniach, a zostajesz szczera w ciele.
Pochyliła się i pocałowała cię przez materiał, raz, miękko, tak że ciepło jej ust przebiło się od razu. Zadrżałaś, złapałaś ją za ramiona i prawie poprosiłaś o więcej, ale Kasia uniosła głowę, zanim zdążyłaś dokończyć prośbę. Policzki miała czerwone, oczy ciemne, a głos nadal prosty, bez gry. «Jeszcze nie» powiedziała i kciukiem obrysowała brzeg majtek, tam gdzie udo przechodziło w cieplejszą, wrażliwszą skórę. «Chcę, żeby następne tak było twoje, nie moje tempo i nie moja odwaga.»
W gabinecie słychać było tylko lodówkę za ścianą, twój nierówny oddech i ciche tykanie zegara, które nagle wydało się zbyt głośne. Kasia wstała, pocałowała cię w usta głęboko, smakując kawę i twoją niecierpliwość, a drugą ręką trzymała cię za biodro, żebyś nie zsunęła się z biurka. Potem odsunęła się na szerokość dłoni i popatrzyła tak, jakby za chwilę mogła uklęknąć znowu albo poczekać i rozbierać cię ustami od obojczyka w dół. «Powiedz, co teraz» poprosiła, i w tej prośbie nie było chłodu, tylko cała jej naturalna odwaga. «Jestem tu, chcę cię, ale następny ruch zostawiam tobie, bo właśnie na tym kończy się moje zgadywanie.»
Jej palec nadal leżał na gumce twoich majtek, ciepły, nieruchomy, a całe twoje ciało było już za tą granicą, choć ona jeszcze jej nie przekroczyła. Poczułaś zapach kawy, drewna, swojej skóry i jej oddechu, który łaskotał wargi. Kasia nie uśmiechała się już szeroko, tylko patrzyła z bliska, wesołość została jej tylko w kąciku ust, reszta była czystą uwagą. «Jedno słowo» powiedziała cicho. «Albo jedno kiwnięcie, albo zdejmij mi tę rękę, jeśli chcesz inaczej, bo i to będzie dla mnie jasne, i zaczekam dokładnie tutaj.»
