Dochodziła dwudziesta druga, kiedy na ekranie telefonu pojawiła się wiadomość od Natalii. Temat był krótki i suchy, dokładnie taki, jak wszystko, co dostawałeś od niej między spotkaniami. W środku zostawiła jedno zdanie, od którego zrobiło ci się cieplej, niż powinno w pustym gabinecie. Przeczytałeś je drugi raz, bo nie brzmiało jak służbowa prośba, tylko jak coś, co wymknęło się jej spod czujnej kontroli. Za oknem mokotowskiego biurowca światła były już rzadsze, a ty nadal siedziałeś w fotelu, choć dawno mogłeś zgasić lampę i zejść na dół.
Pytała, czy jeszcze nie śpisz, i dopisała, że twoja asystentka została przy biurku, bo nie zdążyła domknąć materiałów na rano. Nie było w tym żartu ani bezpiecznej wymówki, tylko cicha prośba o odpowiedź od ciebie, jej szefa, nie od pustej skrzynki. Odprowadziłeś wzrokiem wygaszony korytarz za szybą i poczułeś, że ta krótka linijka zmienia temperaturę całego piętra. Wstałeś, zanim zdążyłeś nazwać to zwykłą pracą po godzinach, i ruszyłeś w stronę światła nad jej klawiaturą.
Korytarz był prawie ciemny, tylko listwy przy podłodze świeciły słabym, ciepłym paskiem. Twoje kroki niosły się po kamieniu, a klimatyzacja szumiała tak cicho, że słyszałeś własny oddech i szelest mankietu. Im bliżej jej biurka, tym wyraźniej czułeś zapach kawy, która już wystygła w szklance, i coś słodszego, ledwie uchwytnego, jak skóra rozgrzana jedwabiem. Piętro należało teraz tylko do ciebie i do niej, choć jeszcze nie mówiłeś tego na głos.
Natalia siedziała przy swoim stanowisku, tuż za progiem twojego gabinetu, z lampką włączoną tylko nad klawiaturą. Na widok twojego cienia podniosła głowę tak gwałtownie, że okulary zjechały jej na czubek nosa. Jedwabna bluzka była zapięta pod samą szyję, a ołówkowa spódnica układała się równo na kolanach, jakby nawet po zmroku musiała trzymać fason. Z koka wymykał się jeden ciemny kosmyk i leżał jej na policzku, jedyna rzecz, która tego wieczoru nie była idealna.
«Przepraszam» szepnęła i zaraz poprawiła okulary obiema dłońmi, jakby w ten sposób mogła cofnąć wysłaną wiadomość. Powiedziała, że nie powinna była pisać tak późno, a potem, jeszcze ciszej, że chciała tylko wiedzieć, czy jesteś, bo nie umiała zostawić teczki bez twojego słowa. Głos miała niższy niż w ciągu dnia i trochę zachrypnięty od długiej ciszy. Spojrzała na ciebie i uciekła wzrokiem na ekran, jakby tam było bezpieczniej niż w twojej twarzy.
Podszedłeś bliżej i oparłeś dłoń o krawędź jej biurka, ciepłego od lampki i od jej nadgarstków. Obok leżał wydruk z twoimi wczorajszymi uwagami, poprawiony jej równym, drobnym pismem, bez jednej skreślonej linii. Powiedziałeś, że nie śpisz i że dobrze, że napisała, zanim zdążyła schować wzrok na dobre. Na te słowa ramiona jej opadły, nie z ulgą urzędniczki, tylko z ulgą kobiety, która dostała pozwolenie zostać. Poczułeś, jak ta ulga wypełnia ciasną przestrzeń między monitorem a doniczką, w której więdła już jedna mięta.
«Mogę ci je pokazać?» zapytała, zanim zdążyłeś poprosić, i od razu dodała, że zrobi to tylko wtedy, jeśli masz jeszcze chwilę. Mówiła, że nie będzie przeszkadzać, naprawdę, i że czeka wyłącznie na twoje słowo. Wstała zbyt szybko, poprawiła spódnicę, a jedwab na piersiach napiął się od tego ruchu. Poczułeś, że jej gorliwość nie jest już tylko zawodowa, bo palce zadrżały jej na teczce mocniej, niż wymagał tego papier.
Poprowadziłeś ją do gabinetu, a ona szła pół kroku za tobą, jak zawsze, kiedy niosła dokumenty i bała się wejść pierwsza. Zamknąłeś drzwi, ale nie przekręciłeś zamka, dopóki nie spojrzałeś na nią i nie zapytałeś wprost, czy tego chce. Kiwnęła głową, a potem powiedziała cicho: «Tak, chcę tu zostać, chcę, żebyś powiedział mi jak». Dopiero wtedy metaliczny trzask zamka wydał ci się głośniejszy niż cały budynek, a jej ramiona opadły z wyraźną ulgą.
Natalia stanęła przy sofie z teczką przyciśniętą do piersi i odetchnęła tak, jakby dopiero teraz pozwoliła sobie na pełny wdech. Zapach jej perfum, lekkich i ciepłych, zmieszał się z wonią skórzanego fotela i nagrzanego jedwabiu. Za panoramiczną szybą Mokotów mrugał reklamami, ale żaluzje były uchylone tylko na szerokość dłoni, więc miasto zostało po drugiej stronie. Patrzyłeś, jak kosmyk opada jej z powrotem na policzek, i czułeś, że cisza między tobą a nią robi się gęsta.
«Gdzie mam stanąć» zapytała i poprawiła ten niesforny kosmyk, który zaraz wrócił na policzek. Powiedziałeś, że przy biurku, naprzeciwko ciebie, tam gdzie światło pada miękko na blat. Podeszła tam natychmiast, postawiła teczkę równo przy krawędzi i zaczekała z dłońmi splecionymi z przodu. W okularach odbiła się lampka, więc nie zobaczyłeś od razu, jak ciemnieją jej oczy. Kiedy je zdjęła i położyła obok teczki, ruch był ostrożny, prawie pytający, jakby nawet to wymagało twojej zgody.
«Mogę je zdjąć» dodała spóźnione pytanie, już po fakcie, i zarumieniła się z tego powodu aż po szyję. Odpowiedziałeś, że tak, i że ma patrzeć na ciebie, kiedy o coś prosi, bez uciekania wzrokiem w blat. Wyprostowała się, jakby twoje zdanie było sznurkiem, który porządkuje jej ciało, i powtórzyła, że patrzy i że słucha. «Powiedz, co dalej, proszę» dodała, a w tym proszę było więcej pragnienia niż grzeczności.
Usiadłeś na krawędzi biurka, blisko, ale jeszcze bez dotyku, i usłyszałeś szelest jej spódnicy, kiedy przesunęła stopę. Zapytałeś, czy ma ochotę na coś więcej niż dokumenty, i tym razem nie uciekła wzrokiem. «Mam» odpowiedziała, a głos złamał jej się na tej jednej sylabie, cienki i szczery. Dodała, że od tygodni myśli o tym, jak zostajesz tu sam, i że chciałaby, żebyś kazał jej zostać, nie jako asystentce, tylko jako kobiecie.
Uniosłeś dłoń i zatrzymałeś ją przy jej policzku, dając jej czas, którego w dzień nigdy nie brała. Natalia sama przechyliła głowę w twoją stronę, aż kosmyk musnął ci palce, ciepły i lekki. «Możesz» szepnęła, zanim zdążyłeś zapytać, i dodała, że chce, żebyś jej dotykał. Poprosiła, żebyś mówił, co ma robić, bo wtedy nie musi się bać, że zrobi za dużo, i w tej prośbie nie było lęku, tylko wyraźna, gorąca zgoda.
Kciukiem zebrałeś ten kosmyk za jej ucho i poczułeś, jak drży jej oddech przy twoim nadgarstku. Drugą ręką rozluźniłeś pierwszy guzik pod szyją, powoli, i patrzyłeś, czy nie cofnie brody. Nie cofnęła jej. Przeciwnie, uniosła podbródek odrobinę, jakby podawała ci jedwab, i szepnęła, że jeszcze, jeśli chcesz. «Ja też chcę» dodała tak wyraźnie, że nie zostało w tym miejscu na domysł ani na grzeczne cofnięcie.
Kolejny guzik odsłonił zagłębienie nad obojczykiem i górną linię piersi, ciepłą, jasną, unoszącą się szybciej niż przed chwilą. Jedwab zaszemrał pod twoimi palcami, a Natalia zacisnęła dłonie na krawędzi biurka, aż pobielały jej kostki, ale nie odsunęła się ani na centymetr. «Czy mam stać, czy mam usiąść» zapytała, a głos miała już niższy, przyklejony do oddechu. Powiedziała, że zrobi to od razu, jeśli tylko usłyszy, czego od niej chcesz, i że czeka na to słowo bardziej niż na jakikolwiek dokument.
Kazałeś jej usiąść na blacie i pomogłeś, kiedy spódnica stawiła opór na udach. Materiał podjechał z szelestem, a pończochy, cienkie i ciemne, kończyły się koronką, której w biurze nie było widać. Twoje dłonie zostały na jej kolanach, ciężkie i ciepłe, a ona rozsunęła je tylko na tyle, na ile pozwoliłeś. Poczułeś przez materiał ciepło jej skóry i to, jak napina uda, czekając na znak. «Jeśli każesz bliżej, przysunę się» szepnęła tuż przy twoich ustach, już bez teczki przy piersi.
Pocałowałeś ją pierwszy raz, krótko, i od razu poczułeś, że czekała na ten moment z zębami przy wardze. Oddała pocałunek nieśmiało, a potem, kiedy się nie odsunąłeś, głębiej, z cichym dźwiękiem, który zginął między wargami. Smakowała miętą i późną kawą, a jej dłonie zawisły w powietrzu, bo nie wiedziała, czy wolno jej cię objąć. «Mogę cię dotknąć» zapytała w twoje usta, i w tym pytaniu było tyle chęci, że powietrze aż zgęstniało.
Pozwoliłeś, a jej palce weszły ci we włosy tak ostrożnie, jakby bała się zburzyć coś cennego. Potem śmielej, kiedy usłyszała twoje westchnienie, i ten zapał, który w ciągu dnia wyglądał na zwykłą pracowitość, zamienił się w coś znacznie bardziej cielesnego. Rozpiąłeś jej bluzkę niżej, a ona sama zsunęła ją z ramion, kiedy kiwnąłeś głową. Stanik był prosty, cielisty, i pod nim sutki rysowały się twardo, wyraźnie, zanim jeszcze ich dotknąłeś.
Kciukiem przesunąłeś po jednym przez materiał i Natalia wydała krótki, zduszony dźwięk, od razu przytrzymany zębami. «Jeszcze» powiedziała, już bez wstydu w słowie, tylko z prośbą, żebyś zrobił to mocniej, jeśli tak chcesz. Dodała, że chce czuć, że to ty decydujesz, i że ma być dokładnie tak, jak powiesz. Spełniłeś to, a jej biodra drgnęły na blacie, spódnica zrolowana wysoko, koronka pończoch ocierająca się o twoje spodnie. Kiedy kciukiem zszedłeś niżej, po wewnętrznej stronie uda, cienki materiał majtek był już wilgotny i ciepły pod opuszką.
Zszedłeś ustami na jej szyję, tam gdzie jedwab jeszcze przed chwilą był zapięty pod samą krtań, i poczułeś, jak pulsuje jej tętno. Natalia odchyliła głowę, podała ci skórę i szepnęła tylko: «Szefie». Jej dłoń zsunęła się niżej, zatrzymała na twoim pasku i zamarła w pół ruchu. «Czy mogę» zapytała, patrząc ci prosto w oczy, z policzkami czerwonymi i ustami wilgotnymi od pocałunku. Powiedziała, że chce cię mieć w dłoni i że chce usłyszeć, jak ma to zrobić, słowo po słowie, bez zgadywania.
Nie rozpiąłeś paska za nią. Zostawiłeś jej dłoń tam, gdzie sama ją położyła, i poczułeś przez spodnie, jak bardzo byłeś już twardy pod jej palcami. Natalia odetchnęła szybciej, kiedy to zauważyła, i lekko, prawie nieskutecznie, zacisnęła dłoń, jakby sprawdzała, czy wolno jej więcej. «Powiedz tak, a rozepnę, albo każ mi czekać» poprosiła głosem cienkim od napięcia i gęstym od chęci, gotowa zrobić dokładnie to, co usłyszy.
Gabinet pachniał teraz skórą, jej perfumami i ciepłem, które zebrało się między tobą a nią na blacie. Za żaluzją migała reklama z dołu ulicy, ale nikt nie miał zapukać, bo piętro było puste, a zamek trzymał. Natalia siedziała przed tobą z bluzką zsuniętą z ramion, ze spódnicą wysoko na udach i z dłonią na twoim pasku, cała w oczekiwaniu. Spojrzała w górę przez rzęsy, bez okularów, i zostawiła ci ostatnie słowo, tuż przed tym, co mogło się stać, jeśli tylko zechcesz je wypowiedzieć.
