Zostawiłeś marynarkę na oparciu fotela i nie zapaliłeś górnego światła, bo ciepła lampa przy biurku wystarczała do ostatnich pism. Za szybą Mokotów gasł wolno, a w korytarzu dawno umilkły windy, obcasy i czyjś spóźniony śmiech. Natalia powinna była wyjść razem z innymi, a jednak stała w progu twojego gabinetu z teczką przy udzie i z tym jednym kosmykiem, który zawsze wymykał się z koka. Spojrzała na ciebie ponad oprawkami okularów i zaczekała, aż sam dasz jej znak, że może wejść. Skinąłeś, a ona zamknęła drzwi tak cicho, jakby własna odwaga mogła ją jeszcze wypłoszyć.
Ołówkowa spódnica sięgała jej tuż za kolano, a jedwabna bluzka była zapięta pod samą szyję, jak każdego dnia, kiedy udawała, że nic jej nie dręczy. Okulary zsunęły się odrobinę, gdy pochyliła głowę, i zobaczyłeś rumieniec, który wszedł jej na szyję szybciej niż słowa. Postawiła teczkę przy regale, wygładziła spódnicę dłońmi i zatrzymała się w bezpiecznej odległości, tam gdzie dywan zmieniał kolor. Czułeś zapach jej perfum, lekkich i ciepłych, zanim jeszcze odważyła się odezwać. W biurze zostało tylko tykanie zegara i szum klimatyzacji, zbyt głośny przy tej ciszy między tobą a nią.
„Ustaliliśmy to przed godziną i chcę wiedzieć, czy nadal tego chcesz” odezwała się cicho, a potem od razu poprawiła, że to ty ustaliłeś zasadę, a ona tylko poprosiła o pozwolenie. „Mam robić wszystko, żebyś przestał wytrzymywać, ale nie wolno mi cię dotknąć, dopóki sam nie powiesz, że wolno, i jeśli powiesz dość, zatrzymam się natychmiast.” Dodała, że wyjdzie wtedy bez pytań i bez urazy, bo twoje słowo jest dla niej ważniejsze niż własna ochota. „Chcę tylko usłyszeć zgodę jeszcze raz, bo inaczej nawet nie zbliżę się o krok.” Czekała z opuszczonym wzrokiem, gotowa przyjąć odmowę tak samo grzecznie jak rozkaz.
Popatrzyłeś na nią dłużej, niż trzeba, i zobaczyłeś, jak palce zaciskają się na krawędzi biurka, niecierpliwe i jednocześnie posłuszne. Potwierdziłeś krótkim, wyraźnym skinieniem, a potem dodałeś jedno słowo, które zostało między tobą a nią jak zamek, i tym słowem było wytrzymaj. Natalia odetchnęła tak, jakby dostała prezent, i kiwnęła głową raz, szybko, z tym zapałem, który zawsze wychodził u niej w najmniej spodziewanej chwili. „Dobrze, więc ja też mam swoją zasadę i będę pytać, zanim zrobię cokolwiek, a wykonam tylko to, na co mi pozwolisz” powiedziała, już pewniejsza. „Jeśli zamilkniesz, biorę to za zakaz, nie za przyzwolenie, i zostanę tam, gdzie stoję.”
Obeszła biurko wolno, obcas po obcasie, i zatrzymała się po twojej prawej stronie, wciąż o długość dłoni za daleko, żeby materiał mógł musnąć rękaw. Lampa złapała połysk jedwabiu na jej piersi i cienką linię, gdzie bluzka napinała się przy oddechu. Poprawiła kok, a ten jeden kosmyk znowu opadł jej na policzek, miękki i niesforny. „Czy mogę podejść tak blisko, że poczujesz ciepło, ale jeszcze nie skórę” zapytała i nie ruszyła się, dopóki nie dałeś jej zgody spojrzeniem. Kiedy skinąłeś, zrobiła jeden krok i tylko jeden, jakby liczyła centymetry bardziej surowo niż ty.
Ciepło jej ciała doszło do ciebie wcześniej niż dźwięk oddechu, a jedwab szeleścił przy każdym płytkim wdechu. Perfumy zostały ci na języku, słodkie i trochę ostre, jak coś, czego nie wolno jeszcze spróbować ustami. Natalia trzymała dłonie splecione z tyłu, bo sama poprosiła wcześniej, żebyś jej tego zabronił, i teraz traktowała ten zakaz jak odznaczenie. „Nie dotykam, bo obiecałam, ale chcę mówić o tym, co bym zrobiła, gdybyś zdjął mi ten zakaz choć na trzy sekundy” szepnęła. Jej głos zadrżał na końcu, nie ze strachu, tylko z ochoty, którą próbowała ukryć za grzecznością.
Pozwoliłeś jej mówić, a ona przyjęła to jak polecenie służbowe i od razu wyprostowała plecy. „Najpierw zdjęłabym okulary, bo przy tobie i tak nic przez nie nie widzę, a potem prosiłabym, żebyś kazał mi rozpiąć jeden guzik, tylko ten pod szyją” powiedziała jednym tchem. „Chciałabym uklęknąć na tym dywanie, między twoimi kolanami, i trzymać dłonie na własnych udach, aż sam zdecydujesz, czy zasłużyłam na więcej.” Urwała i spojrzała w dół, jakby powiedziała za dużo, a potem podniosła oczy z wyraźną prośbą. „Czy mogę chociaż zdjąć okulary i położyć je na biurku, bez dotykania ciebie, tylko to” dodała i czekała.
Skinąłeś, a ona zdjęła okulary obiema rękami, powoli, żebyś widział, że nie oszukuje nawet w takim drobiazgu. Szkła błysnęły w świetle lampy, gdy odkładała je obok klawiatury, równo, jak pismo do podpisu. Bez oprawek jej oczy wydały się ciemniejsze i mniej pewne, a rumieniec doszedł aż do płatków uszu. „Dziękuję, choć to ty dałeś mi pozwolenie, a ja tylko wykonałam” szepnęła i odsunęła się o pół kroku, żeby przypadkiem nie otrzeć się o twój rękaw. Czekała na kolejne słowo tak nieruchomo, że słyszałeś tylko jej oddech i własne tętno w skroniach.
„Czy mogę usiąść na krawędzi biurka naprzeciwko ciebie, ale tak, żeby spódnica nie dotknęła twoich kolan” poprosiła i zacisnęła palce, aż pobielały jej knykcie. Pozwoliłeś, a ona weszła na blat ostrożnie, jedwab napiął się na biodrach, a rąbek spódnicy podjechał ledwie na szerokość dłoni. Usiadła bokiem, kostki skrzyżowane, dłonie dalej z tyłu, między łopatkami, jakby ktoś już je tam związał samym rozkazem. „Jest mi gorąco i nie proszę o pomoc, tylko melduję, bo tak kazałeś mówić prawdę” przyznała szeptem. Patrzyłeś na linię jej szyi i na ten kosmyk, który łaskotał ją przy ustach, i czułeś, jak zaciska ci się żołądek.
Natalia przechyliła głowę i mówiła dalej, już bez pośpiechu, jakby smakowała każde słowo, zanim je wypuści. „Gdybym mogła cię dotknąć, zaczęłabym od twojego nadgarstka, położyłabym tam usta, nie dłoń, i zapytałabym, czy wolno mi zostać, aż przestaniesz udawać spokój.” Dodała, że potem prosiłaby o pozwolenie na drugi guzik i o to, żebyś sam powiedział, jak nisko ma zejść, a jej kolano znalazło się o włos od twojego. Powietrze między tobą a nią zrobiło się gęste, a ona i tak nie domknęła tej odległości, choć widać było, że kosztuje ją to resztkę sił. „Nie domykam, widzisz, potrafię być grzeczna, nawet kiedy cała się trzęsę i bardzo chcę złamać własną obietnicę.”
Zauważyłeś, że rzeczywiście drży, drobno, w nadgarstkach schowanych za plecami i w kąciku ust, którego nie odważyła się przygryźć. Jedwab przy dekolcie poruszał się szybciej, a spódnica rysowała udo tam, gdzie materiał się napiął od siedzenia na krawędzi. „Czy mogę rozpiąć ten pierwszy guzik, tylko jeden, bo chcę, żebyś widział, jak bardzo staram się nie prosić o więcej, niż dasz” zapytała i nie ruszyła palcami, dopóki nie dostała znaku. Zgodziłeś się, bo sam chciałeś zobaczyć, jak daleko zajdzie jej posłuszeństwo, zanim poprosi o litość dla siebie albo dla ciebie. Palce rozwiązały guzik bez pośpiechu, kołnierzyk rozszedł się na szerokość dwóch palców, i ukazała się miękka skóra u nasady szyi, jeszcze nietknięta.
Natalia nie poprawiła bluzki i zostawiła rozchylony jedwab tak, jak go rozpięła, a potem spojrzała na ciebie z dołu, choć siedziała wyżej. „Czy to już coś psuje, bo ja czuję, że patrzysz, i od tego robi mi się słabo w kolanach, a przecież nawet mnie nie musnąłeś” szepnęła, rumieniąc się mocniej. Przesunęła się o centymetr, tylko po to, żeby spódnica znów zaszeleściła, i natychmiast znieruchomiała, gdy twoje kolano prawie spotkało jej kolano. „Przepraszam, bo było za blisko, i cofnę się, jeśli każesz, bez tłumaczenia i bez miny.” „Ale jeśli nie każesz, zostanę dokładnie tutaj i będę mówić, dopóki sam nie pękniesz” dodała od razu, już z tym zapałem, którego nie umiała ukryć.
Nie kazałeś jej się cofnąć i wziąłeś tę ciszę tak, jak ona ją brała, jako zakaz ruchu i zgodę na głos. Natalia zrozumiała od razu i uśmiechnęła się nieśmiało, z ulgą, która była prawie nieprzyzwoita na tle wciąż niemal zapiętej bluzki. „To lubię najbardziej, kiedy nie muszę zgadywać, tylko czekam na twój znak i robię dokładnie tyle, ile dasz” przyznała. Urwała, spłonęła mocniej i szybko dodała, że w pracy też tak ma, przy papierach, raportach i jasnych poleceniach, których nigdy nie odrzuca. Potem, już ciszej, wyznała, że po godzinach to samo polecenie smakuje zupełnie inaczej i że właśnie dlatego została.
„Czy mogę rozwiązać kok i pozwolić włosom opaść, bez dotykania twojej twarzy i bez proszenia, żebyś sam je odgarnął” zapytała i uniosła ręce dopiero wtedy, gdy skinąłeś. Spinki upadły na blat z cichym stukiem, jedna po drugiej, a włosy opadły jej na ramiona ciężką, ciemną falą, wciąż ciepłe od upięcia. Ten niesforny kosmyk przestał być wyjątkiem i wplótł się w resztę, miękki przy obojczyku, który dopiero co odsłoniła. Nie dotknęła włosami twojej twarzy, choć wystarczyłoby pochylić się o jeden oddech, i sama się za to skarciła cichym westchnieniem. „Mam je zostawić tak, czy związać z powrotem, jeśli wolisz widzieć moją szyję, powiedz, a wykonam od razu.”
Zostawiłeś jej włosy rozwiązane, a ona przyjęła to skinieniem i opuściła ręce z powrotem za plecy, bez przypomnienia i bez wahania. „Dobrze, zostają, i nie będę ich zlepiać na twojej koszuli, choć bardzo chcę poczuć, jak materiał styka się z moim policzkiem” powiedziała, a głos jej się obniżył. Pochyliła się, łokcie wciąż związane własnym posłuszeństwem, i jej oddech musnął ci ucho, sam oddech, bez warg i bez zębów. „Słyszysz, jak mi bije serce, bo ja słyszę twoje i widzę, że przestałeś udawać spokój, choć ręce trzymasz na oparciu, jakby drewno miało cię uratować.” Zapach włosów, ciepły i czysty, wszedł ci pod powieki mocniej niż jakiekolwiek dotknięcie, którego jeszcze ci odmawiała.
Wyprostowała się z wysiłkiem, jakby odsunięcie ust od twojego ucha kosztowało ją więcej niż cały dzień w tym biurze na Mokotowie. „Czy mogę zejść z biurka i stanąć między twoimi kolanami, bez siadania, bez ocierania, z dłońmi z tyłu” poprosiła i czekała, aż wyrazisz zgodę, zanim choćby zsunie stopę. Zgodziłeś się, a ona zsunęła się z blatu powoli, spódnica wróciła na miejsce, obcasy stuknęły o parkiet miękko, jeden i drugi. Weszła w przestrzeń między twoimi udami i zatrzymała się tam, gdzie materiał jej spódnicy prawie, ale tylko prawie, dotykał twoich spodni. Spojrzała w dół na własne buty, potem na ciebie, i zapytała szeptem, czy taka odległość jeszcze się liczy jako posłuszeństwo, czy już jako oszustwo.
Odpowiedziałeś tak krótko, że sama musiała dopowiedzieć resztę, i to jej wystarczyło, żeby się zarumienić aż po odsłonięty dekolt. „W takim razie zostaję i będę mówić odważniej, jeśli pozwolisz, bo grzeczne słowa już mnie nie ratują, a ciebie chyba też nie” szepnęła i poprosiła o zgodę oczami. Gdy ją dostała, głos jej się obniżył, wciąż nieśmiały, ale dokładny, jak przy dyktowaniu trudnego pisma. „Chcę twojego rozkazu bardziej niż własnych rąk, chcę usłyszeć, że mam uklęknąć i czekać z ustami przy rozporku, aż sam powiesz, że wolno.” „Do tej chwili nie tknę guzika, nie tknę paska, nie tknę ciebie, ale mogę stać tak blisko, że poczujesz, jaka jestem ciepła przez ten jedwab” dokończyła i nie ruszyła bioder.
Czułeś to ciepło nawet przez powietrze, absurdalne i prawdziwe, i ciało odpowiedziało ci szybciej niż duma, której próbowałeś się jeszcze trzymać. Natalia zobaczyła to od razu, bo stała za blisko, żeby udać, że nie widzi, i na moment zapomniała języka, tylko patrzyła. Potem uśmiechnęła się tym małym, zawstydzonym uśmiechem, który u niej zawsze znaczył, że właśnie dostała nowe zadanie od własnego pragnienia. „O, tutaj, już nie jesteś taki spokojny, więc powiedz, czy to znaczy, że wygrywam, czy że mam się jeszcze bardziej postarać.” „Ja chcę się postarać, chcę, żebyś sam poprosił, żebym przestała tylko mówić i wreszcie dostała pozwolenie” dodała, a bioder i tak nie przesunęła ani o milimetr.
„Czy mogę rozpiąć drugi guzik, tylko drugi, i zostawić resztę zapiętą, dopóki nie powiesz inaczej” poprosiła, a kiedy pozwoliłeś, zrobiła to jedną ręką. Drugą nadal trzymała z tyłu, jakby bała się, że obie naraz byłyby już nieposłuszeństwem wobec waszej umowy. Jedwab rozszedł się niżej, ukazała się delikatna linia mostka i cień stanika, jasnego, skromnego, zupełnie nieprzygotowanego na to, co działo się w tym gabinecie. „Nie zdejmuję bluzki i nie proszę o to jeszcze, ale chcę, żebyś wiedział, że jeśli każesz, zdejmę ją tutaj, przy tej lampie, i złożę równo na fotelu.” Jej głos załamał się, gdy dodała, że uklęknie zaraz potem, a oczy zostały na twoich ustach, głodne zgody, której jeszcze nie dostała.
Podniosłeś rękę odruchowo, nie do niej, tylko do własnego karku, i ten ruch wystarczył, żeby wstrzymała oddech, jakby już czuła na sobie twoją dłoń. „Nie rób tego, proszę, jeśli mnie dotkniesz teraz, próba się kończy, a ja jeszcze nie skończyłam cię łamać samym głosem” szepnęła szybko, nie jako rozkaz, tylko jako przypomnienie waszej umowy. „Wytrzymaj jeszcze chwilę, chcę zobaczyć, jak długo potrafisz nie wziąć tego, co ci prawie oddaję, i co oddam naprawdę, kiedy pozwolisz.” Opuściłeś dłoń z powrotem na oparcie, a ona westchnęła z ulgi i z żalu, pomieszanych tak równo, że sama nie umiała ich rozdzielić. „Dziękuję, jesteś okrutny w tym, jak dobrze mnie słuchasz, i właśnie dlatego chcę dla ciebie więcej, niż umiem grzecznie nazwać.”
Pochyliła się tak nisko, że wierzchołki jej włosów prawie zatrzymały się na twojej koszuli, a usta zawisły o oddech od twoich ust. Nie pocałowała, nie otarła się, tylko mówiła w tę cienką szczelinę, która została między tobą a nią jak ostatnia zasada. „Jeszcze mogę uklęknąć, jeszcze mogę rozpiąć pasek zębami, jeśli każesz, i trzymać ręce na dywanie, aż powiesz, że wolno mi użyć ust naprawdę.” Dodała, że może też zostać tak, z drugim guzikiem otwartym, i powtarzać, jak bardzo chce, żebyś przegrał, a oddech jej załamał się w połowie. „Wybierz, ja wykonam, tylko powiedz, czy nadal wytrzymujesz, bo ja już prawie nie i boję się, że poproszę o dotyk pierwsza.”
Czekała w tej odległości, która nie była już odległością, tylko prośbą zawieszoną przy twoich ustach. Słyszałeś jej oddech na własnych wargach, czułeś ciepło jedwabiu i widziałeś, jak drży kosmyk przy jej ustach, wilgotny od tego, czego sobie zabrania. Dłonie nadal trzymała za plecami, palce splecione tak mocno, że aż pobielały, a oczy prosiły głośniej niż głos. „Powiedz mi, co mam zrobić w następnej sekundzie, uklęknąć, zostać albo przestać, bo dotknąć cię nie wolno mi pierwszej” szepnęła i nie domknęła tej ostatniej przestrzeni. „Jedno słowo wystarczy, a ja wykonam je z całym zapałem, zanim sama zacznę błagać tak głośno, że usłyszy to całe puste piętro.”
