Siedzisz przy kuchennym stole, kiedy na klatce słychać jej kroki, lekkie i trochę szybsze niż zwykle. Klucz obraca się w zamku, a potem Kasia wchodzi z torbą na ramieniu i z tym swoim zwykłym, trochę rozbawionym westchnieniem, jakby wracała z zakupów, a nie z nocy, o której nie umiałeś przestać myśleć. Ma na sobie cienką, ciemną sukienkę, włosy spięte byle jak i zapach, który znasz, zmieszany z czymś obcym, ciepłym, męskim. Patrzysz na jej usta, na lekkie otarcie szminki przy kąciku, i czujesz, jak coś w tobie jednocześnie się zaciska i rozluźnia. Kasia zdejmuje buty, stawia je równo przy ścianie i uśmiecha się tak naturalnie, że przez sekundę wszystko wydaje ci się zwyczajne.
„Cześć” mówi cicho, jakby sprawdzała, czy jeszcze nie śpisz, choć światło w kuchni pali się od godziny. „Nie wkurzyłeś się, że tak późno, bo miałam napisać z drogi, ale bałam się, że wyjdzie sucho, jak sprawozdanie z nudnej wizyty?” Podchodzi do czajnika, dotyka go dłonią i kręci głową, bo woda już ostygła. „Zrobię świeżą, a ty pewnie siedzisz tu od wtedy i udajesz, że przewijasz coś ważnego w telefonie.” Siada na brzegu stołu, nie na krześle, i macha bosą stopą, jakby to był zwykły wieczór po pracy, a nie powrót, na który czekałeś z suchym gardłem.
Palce drżą ci przy pustym kubku, bo nie wiesz, czy masz odezwać się pierwszy. Kasia, twoja dwudziestotrzyletnia dziewczyna z sąsiedztwa, zauważa to od razu i przechyla głowę z tym serdecznym uśmiechem, który zwykle rozbraja cię przy windzie. „Ej, oddychaj, umówiliśmy się na jedną noc, zero ściemy, i na to, że wracam do ciebie powiedzieć wszystko, jeśli będziesz chciał słyszeć.” Jej głos jest ciepły, trochę ochrypły, jak po długiej rozmowie prowadzonej szeptem. Patrzy ci w oczy i czeka na znak, bo nie zamierza wciskać ci ani jednego zdania na siłę.
Kasia wstaje, nalewa wodę i stoi bokiem, tak że widzisz linię jej pleców pod sukienką i cienkie ramiączko, które zsunęło się o centymetr. „Paweł był grzeczny, pytał trzy razy, czy na pewno tego chcę, i raz, czy ty wiesz, a ja powiedziałam, że wiesz i że wracam do ciebie, nie do niego.” Czujesz, jak to zdanie osadza się w żołądku, ciężkie i gorące zarazem. Odwraca się z dwoma kubkami i stawia jeden przed tobą, muskając twoje knykcie ciepłymi palcami. „Usiądź wygodniej, bo to nie będzie krótka kawa i nie będę udawać, że wróciłam tylko po to, żeby zapytać, jak minął ci dzień.”
„Mogę usiąść bliżej, czy wolisz, żebym została po drugiej stronie stołu jak przy sąsiedzkiej herbatce?” pyta, zanim krzesło w ogóle zaskrzypi. Kiedy kiwasz głową, przysuwa się tak, że jej kolano dotyka twojego uda, lekko, jakby sprawdzała temperaturę. „Najpierw była kawa u niego, serio, nie wino, bo nie chciałam, żeby cokolwiek było mgliste, i gadaliśmy o pracy, o tym, że śmieję się za głośno, a potem zamilkł i po prostu na mnie patrzył.” Spuszcza wzrok na twoje dłonie i uśmiecha się półgębkiem, już ciszej. „Trochę jak ty teraz, tylko on nie znał mnie tak dobrze, więc to było nowe, obce i strasznie wyraźne.”
Słuchasz i czujesz zapach jej skóry, słodkawy od ciepła, z nutą obcego mydła na nadgarstku. Kasia obraca kubek w palcach i mówi dalej, jakby opowiadała o dniu, tylko że głos jej trochę mięknie. „Poprosił, żebym została, jeśli chcę, i żebym powiedziała dość, kiedy tylko coś mi nie spasuje, a ja powiedziałam, że chcę zostać i że dziś opowiem to tobie, bo tak się umówiliśmy.” Podnosi oczy i szuka twojej zgody jeszcze raz, zanim pójdzie dalej. „Nadal chcesz, żebym mówiła, bo jak powiesz, że dość, to kończę i siadamy jak zwykle, przy herbacie i głupich żartach z klatki?”
Twoje gardło jest suche, ale nie odsuwasz się, i Kasia czyta to bez słowa, z ulgą, która widać w ramionach. „Dobra, to słuchaj, tylko nie patrz tak, jakbyś miał mnie za chwilę zjeść, bo wtedy się jąkam i wyjdzie z tego komedia, a nie to, po co wróciłam.” Śmieje się krótko, prawdziwie, i ten śmiech rozładowuje ci coś w klatce, a zarazem podnosi napięcie, bo jest taki swój. „Pocałował mnie przy oknie, najpierw ostrożnie, w kącik ust, jakby pytał jeszcze raz, a ja oddałam mocniej i wtedy złapał mnie w talii.” Przesuwa dłoń po własnym biodrze, pokazując miejsce, i twoje spojrzenie idzie za tym ruchem aż do miejsca, gdzie sukienka napina się na udzie.
„Miał ciepłe ręce, nie był brutalny, nic z tych rzeczy, po prostu pewny, i sukienka została, tylko ramiączka zjechały, a ja poczułam powietrze na obojczykach.” Kasia przygryza wargę, jakby sama dziwiła się, że mówi to tak zwyczajnie w twojej kuchni. „Całował mnie tam długo i pytał, czy lubię, kiedy ktoś mówi, co robi, a ja lubię, i tobie też bym powiedziała, gdybyś zapytał, zamiast tylko patrzeć.” Patrzy na ciebie z lekkim wyzwaniem, ale bez teatru, jak znajoma, która nagle staje się kimś, kogo chcesz dotknąć. Czujesz, jak twoje kolano samo przysuwa się do jej kolana, i nie cofasz tego ruchu.
Kasia przysuwa się jeszcze o kilka centymetrów i opiera łokieć o stół, tak że jej oddech muska ci skórę przy uchu. „Poszliśmy do sypialni, bo kuchnia u niego jest zimna, same kafelki, i śmiałam się, że u ciebie i tak wolałabym podłogę niż jego idealnie pościelone łóżko.” Ten żart jest za bliski, i czujesz, jak uderza cię nisko, między udami, ciepło i niesprawiedliwie. „Położył mnie na narzucie, zdjął sukienkę przez głowę, powoli, i zapytał, czy ma iść dalej, a ja skinęłam, bo chciałam, naprawdę chciałam.” Jej głos drży ledwie słyszalnie, nie ze wstydu, raczej z tego, że mówi to tobie, twarzą w twarz, w świetle, które znasz. „Masz pojęcie, jakie to dziwne, mówić o cudzych rękach, kiedy twoje leżą tak blisko?”
„Byłam w samej bieliźnie, w czarnych majtkach, tych zwykłych, nie z żadnego przedstawienia, i powiedział, że wyglądam jak ktoś, kto wie, czego chce.” To zdanie rozbraja ją w opowieści bardziej niż sam dotyk, i widzisz to po tym, jak miękną jej usta. „Jego usta zeszły na brzuch, na biodro, i zatrzymał się, dopóki nie powiedziałam, że tak, że proszę, że może.” Przełykasz ślinę, a Kasia to widzi i kładzie dłoń na blacie, tuż przy twojej, bez nachodzenia. „Hej, jestem tu, z tobą, tamto już się skończyło, a to, co teraz, zależy tylko od ciebie, nie od niego.”
W kuchni słychać tylko lodówkę i jej oddech, trochę szybszy, kiedy wraca do tej części, której jeszcze nie dotknęła. „Ukląkł między moimi nogami i całował mnie przez materiał, najpierw lekko, potem mocniej, aż sama uniosłam biodra, a potem zdjął mi bieliznę i językiem rozchylił mnie powoli, jakby miał czas do rana.” Jej policzki robią się cieplejsze, ale mówi dalej, bo tak chce i bo widzi, że słuchasz. „Byłam mokra od samego całowania przy oknie, a wtedy już zupełnie, trzymałam go za włosy i mówiłam, żeby nie przestawał.” Patrzy ci w usta, nie w oczy, jakby tam szukała odpowiedzi. „Myślałam o tym, że ty słuchasz tego później, i to kręciło mnie prawie tak samo jak jego język.”
Kasia milknie na trzy uderzenia serca, które słyszysz we własnych skroniach, i sprawdza twoją twarz jak ktoś, kto naprawdę umie się zatrzymać. „Mogę konkretniej, bo jak mam owijać, to lepiej zmienię temat i opowiem, jaką okropną kawę robi Paweł, serio, gorszą niż ta z automatu na dole?” Uśmiecha się, ale oczy ma poważne, ciemne, czujne na twoje tak albo nie. Kiedy nie każesz jej przestać, kiwa głową, jakby dziękowała, i zniża głos. „Wszedł we mnie palcami, dwoma, powoli, i jednocześnie lizał mnie wyżej, tam gdzie jestem najbardziej czuła, a moje udo napina się teraz tak samo jak wtedy.” Jej noga rzeczywiście twardnieje przy twojej, ciepła przez cienką sukienkę.
„Doszłam szybko, pierwszy raz przy jego ustach, z palcami w środku, i aż się roześmiałam, bo nie spodziewałam się, że aż tak, w obcym łóżku, po jednej kawie.” Słowo brzmi w twojej kuchni za głośno i za pięknie, a Kasia nie ucieka od niego wzrokiem. „On też się uśmiechnął, taki zaskoczony, miły, i pocałował mnie w wewnętrzną stronę uda, jakby dziękował, że mu zaufałam.” Gładzi własne kolano, a potem, ostrożnie, kładzie dłoń na twoim udzie i zostawia ją nieruchomo. „Nie zostawiam jej, jeśli nie chcesz: powiedz albo zdejmij, oba ruchy są dla mnie jasne i oba są w porządku.”
Nie zdejmujesz jej dłoni, i Kasia wypuszcza powietrze, jakby właśnie dostała pozwolenie na resztę nocy opowiedzianej do końca. „Potem poprosiłam, żeby wszedł we mnie, na serio, powiedziałam to na głos, bo chciałam, żeby nie zgadywał i żeby wszystko było takie, na jakie się godzę.” Jej palce zaciskają się lekko na twoich spodniach, nie ściskają, tylko trzymają, czując, jak bardzo już reagujesz. „Włożył prezerwatywę, patrzył mi w oczy, wszedł do końca, ostrożnie, i znieruchomiał, aż kiwnęłam, że może ruszać.” Czujesz jej ciepło przez materiał i ten obcy, męski zapach na jej szyi, a Kasia nie cofa ręki, tylko czeka, czy twoja dłoń nakryje jej dłoń.
„Ruszał się równo, głęboko, a ja trzymałam go za kark i mówiłam, czego chcę: wolniej, mocniej, właśnie tak, bez udawania, że jestem cichsza, niż jestem.” Kasia mówi to prawie szeptem, ale każde słowo jest wyraźne, jakby nie chciała, żebyś zgubił choć jedno przy szumie lodówki. „Odwrócił mnie na bok, uniósł mi nogę i wszedł znowu, a ja widziałam nas w lustrze szafy i wyglądałam jak ja, nie jak ktoś inny, i to było ważne.” Spuszcza ramiączko jeszcze niżej, bezwiednie albo nie, i widzisz gładką skórę nad piersią, różową od wspomnienia i od tego, że siedzi tak blisko. „Nie grałam przed nim i nie gram przed tobą, więc jeśli coś cię zaboli, powiedz, a jak cię bierze, to też powiedz, bo ja to poznam po oddechu.”
„Doszłam drugi raz, kiedy przycisnął kciuk do łechtaczki i nie odpuszczał, nawet kiedy drżałam i łapałam go za nadgarstek, żeby nie zwalniał.” Jej głos łamie się na tym słowie, potem wraca do zwykłego, znajomego tonu, jakby opowiadała plotkę z klatki, tylko że ta plotka pali cię pod żebrami. „On doszedł chwilę później, cicho, z twarzą przy mojej szyi, i powiedział dziękuję, co było takie absurdalnie grzeczne, że parsknęłam śmiechem w poduszkę.” Uśmiecha się do ciebie, trochę zawstydzona tym śmiechem, nie samym faktem, i czeka, aż ten jej wstyd przy tobie ostygnie. „Potem leżeliśmy chwilę, zapytał, czy zostaję do rana, a ja powiedziałam, że nie, że ktoś na mnie czeka i że chcę wrócić, póki wszystko jeszcze czuję na skórze.”
Siedzisz nieruchomo, a w tobie rośnie coś, co nie ma jednej nazwy: zazdrość, pożądanie, ulga, że wróciła, i głód szczegółu, którego jeszcze nie dała. Kasia widzi to w twojej szczęce i dotyka jej knykciami, delikatnie, jak sąsiadka, która sprawdza, czy nie jesteś zły, zanim powie za dużo. „Umyłam się u niego szybko, ale nie do końca, bo chciałam, żebyś poczuł, że to było prawdziwe, nie wymyślone przy telefonie po drodze.” Pochyla się i daje ci wybór samym ruchem: możesz zbliżyć usta do jej szyi albo się odsunąć. „Tu, pod uchem, jeszcze pachnę nim i sobą, i trochę tobą, bo twoja bluza została na krześle, a ja o niej myślałam, kiedy wychodziłam z jego mieszkania.”
Wdech, który bierzesz, jest za głęboki, i Kasia drży, kiedy twoje usta prawie dotykają jej skóry, ale jeszcze nie całujesz. „Po drodze myślałam, jak ci to powiem, i bałam się, że będziesz cicho w ten zły sposób, a ty siedzisz, słuchasz i masz takie oczy, że aż mi słabo w kolanach.” Jej dłoń wędruje wyżej po twoim udzie, zatrzymuje się tuż przy tym, jak bardzo już jesteś twardy, i nie dotyka, tylko wie. Śmieje się cicho, nerwowo i szczęśliwie naraz, tym śmiechem, który znasz z korytarza. „To głupie, co, wyszłam do kogoś innego, a najbardziej mokra robię się teraz, kiedy ci o tym mówię w tej kuchni, przy zimnym czajniku?” Czeka na twój oddech, nie na grzeczne zapewnienie, i nie odrywa wzroku od twoich ust.
Kasia odsuwa się o włos, tylko po to, żebyś widział jej twarz, zarumienioną, szczerą, bez pozy, z której zrezygnowała już na progu. „Chcesz resztę, bo jest jeszcze to, jak klęczałam i brałam go do ust, zanim wszedł we mnie drugi raz, jak smakował i jak myślałam, że chcę potem uklęknąć przy tobie i opowiedzieć to z twoim kutasem na języku?” Mówi to wulgarne słowo zwyczajnie, jak słowo, którego używa, kiedy jest prawdziwa, nie kiedy gra kogoś odważniejszego. „Jeśli to za dużo, cofam je i zostajemy przy kawie, a jeśli nie, to patrz na mnie i zdecyduj, co robimy z tym, co właśnie usłyszałeś.” Jej pierś unosi się szybciej pod cienką sukienką, i widzisz, że sama ta propozycja robi z nią tyle, ile robi z tobą.
Jej oddech przyspiesza, kiedy widzi, że nie uciekasz wzrokiem, i wstaje między twoimi kolanami, a sukienka opina jej uda. Ramiączko wisi już prawie przy łokciu, odsłaniając pieprzyk, który znasz, i skórę, która pachnie nocą. „Nie zdejmę jej, dopóki nie powiesz, ale chcę, żebyś mnie dotknął tam, gdzie on mnie dotykał, i żebyś usłyszał, czym to się różni, kiedy jestem z tobą zaraz po tej jednej nocy.” Kładzie twoje dłonie na swoich biodrach i zostawia je luźno, tak że możesz zacisnąć albo puścić. „Czujesz, jaka jestem ciepła przez materiał, i że to nie jest tylko od opowieści, tylko od tego, że w końcu tu jestem?”
Pochyla się, czoło przy twoim czole, i przez chwilę słychać tylko jej oddech splątany z twoim i odległy szum windy na klatce. „Paweł był dobry, mówię to uczciwie, bez porównań na pokaz, ale nie zna mojego śmiechu tak jak ty i nie wie, że lubię, kiedy ktoś mówi moje imię tuż przy uchu, wolno, jakby miał do tego prawo.” Jej usta są o centymetr od twoich, pachną herbatą, którą dopiero co odstawiła, i czymś słonym, nocnym, prawdziwym. „Ty masz to prawo, jeśli nadal chcesz, i jeśli mnie teraz pocałujesz, opowiem resztę na twoich kolanach, a jeśli każesz mi uklęknąć, uklęknę, albo powiesz dość i siądę z powrotem.” Czeka, nie domykając tej ostatniej odległości, bo następny ruch ma należeć do ciebie.
Kasia nie przyspiesza tego, co wisi między wami, choć kolano wsuwa między twoje uda, tam gdzie nie da się ukryć, jak bardzo jej słowa cię wzięły. Dłonie zostawia na twoich ramionach, lekkie, gotowe puścić, a sukienka zsuwa się jeszcze o włos, odsłaniając ciepło, które czujesz nawet przez powietrze. „No, twoja kolej, powiedz, co mam zrobić, zanim sama stracę cierpliwość i zapytam jeszcze raz tym zwykłym głosem, którym pytam, czy chcesz cukier.” Uśmiecha się prawie wesoło, jak przy kawie na klatce, tylko że głos jej się łamie z pragnienia i z tego, że naprawdę czeka na ciebie. Jej usta zawisają przy twoich, oddech miesza się z twoim, i wszystko, co może się stać, zostaje w tej jednej, nieruszonej jeszcze odległości.
