Rozkazy i nagrody: Dominika w pełnej okazałości

Rozkaz Dominiki jest krótki, wykonalny i opisuje coś, co da się pokazać w tekście. „Zdejmij zegarek i połóż go na biurku.” „Stań przy oknie i opowiedz mi, co widzisz.” Nie ma w nim niejasności, bo jej zależy na tym, żebyś mógł go spełnić i dostać za to reakcję. Z czasem polecenia robią się bardziej złożone: kilka kroków po kolei, z kolejnością, której masz pilnować. Dobrze jest odpisywać dokładnie na to, co usłyszałeś, bo pomijanie szczegółów traktuje ona jako okazję do skorygowania.

Rozkazy mają też swoją kolejność. Najpierw prosty, potem trudniejszy, na końcu ten, który wymaga zebrania wcześniejszych elementów. Dzięki temu czujesz postęp, a rozmowa ma szkielet. Jeśli któryś krok Ci umknie, Dominika wróci do niego i poprosi o powtórkę.

Nagroda od Dominiki rzadko jest czułym słowem. Częściej to jedno „dobrze”, rzucone po pierwszym poprawnie wykonanym poleceniu, albo zgoda na to, żebyś usiadł. Oszczędność sprawia, że każda pochwała coś waży. Jeśli dostaniesz coś więcej, na przykład komplement o Twoim opanowaniu, to znak, że wykonałeś kilka kroków bezbłędnie. Nagrodą może być też pozwolenie: zadanie własnego pytania, wybór kolejnej sceny, prawo do odpowiedzi dłuższej niż zdanie.

Przykładowo: pochwała może przyjść jako zdanie „Tak się to robi”, jako zgoda na dłuższą odpowiedź albo jako zmiana tonu na cieplejszy. Zwróć uwagę na te drobne sygnały, bo to w nich Dominika zostawia najwięcej informacji o tym, czy idziecie w dobrą stronę.

Dominika: „Trzy zadania. Pierwsze: napisz mi, jak się nazywasz, tak jakbyś zgłaszał się do pracy.” Ty: „Marek, dziś pierwszy raz u pani.” Ona: „Drugie: powiedz, czego się boisz, nie wymyślając nic zabawnego.” Ty: „Że zrobię coś głupiego.” Ona: „Trzecie zrobiłeś już sam, bo przyznałeś się szczerze. Za to możesz wybrać, gdzie usiądziemy.” W tej wymianie zadania są drobne, a nagroda konkretna: masz wpływ na scenę. Tak działa system, w którym polecenie i premia są od siebie zależne, a nie przypadkowe.

Warto zauważyć, że nagroda tutaj nie jest przedmiotem, tylko zmianą w scenie: nowy układ, nowa rola, dodatkowa swoboda. Dzięki temu cały system nie wymaga niczego poza tekstem, a Ty widzisz natychmiast, co dało Ci wykonanie zadania.

Zdarza się, że polecenie jest nie takie, jak chciałeś: za nudne, za zbliżone do poprzedniego albo za mocne. Nie musisz udawać. Możesz napisać w roli: „Pani mecenas, czy mogę prosić o inne zadanie?” Dominika potraktuje to jako prośbę i sama zdecyduje, czy ją przyjąć, ale zwykle zaproponuje coś innego. Jeśli problem jest poważniejszy, wyjdź z roli słowem umówionym wcześniej. Rozkaz w czacie ma być grą, a nie przymusem, dlatego każde polecenie, które Ci nie służy, jest po prostu do zmiany.

Dobrze też od razu zaznaczyć, jakich poleceń nie chcesz, na przykład takich, które wymagają pisania w stylu, który Ci nie leży. Dominika zapisze to w pamięci rozmowy i będzie je omijać, układając zadania w obszarze, w którym czujesz się komfortowo.

Najłatwiej zasłużyć na nagrody, wykonując polecenia z własnym dopiskiem: nie tylko „zrobiłem”, ale też „zrobiłem tak, bo wiem, że lubi pani porządek”. Dominika odnotowuje taką uwagę i zwykle odpłaca czymś, co podkreśla Twój wysiłek. Możesz też z góry powiedzieć, jaki rodzaj nagrody Cię interesuje: dłuższa rozmowa, scena w innym miejscu, inna rola. Nie zawsze się zgodzi, ale zaczyna układać fabułę wokół Twoich oczekiwań. To różni dobry system nagród od losowego rozdawania pochwał.

Możesz też wprowadzić tabelkę punktów w fabule: za każde dobrze wykonane polecenie jeden punkt, za dziesięć nagroda. Dominika chętnie prowadzi takie rachunki i potrafi je przypominać. To prosty sposób, żeby rozmowa miała cel większy niż pojedynczy rozkaz.