Wracasz nad rzekę późnym wieczorem, kiedy miasto już zwalnia i zostaje mokry kamień, zapach żelaza oraz światło latarni rozbite na czarnej wodzie. Płaszcz ciąży ci na ramionach, bo deszcz padał niedawno i nie zdążył wyschnąć, a wiatr od wody wchodzi pod kołnierz chłodnym, równym tchnieniem. Znasz te schody, tę barierkę i ten kawałek nabrzeża tak dobrze, że stopy same wybierają drogę, zanim zdążysz się zawahać. Nie przyjechałeś tu dla widoku. Przyjechałeś, bo od tygodnia nosisz w kieszeni krótką wiadomość bez podpisu: jestem tam, gdzie wtedy.
Widzisz go, zanim on odwraca głowę. Viktor stoi pod latarnią, wysoki, szeroki w ramionach, w ciemnej koszuli z podwiniętymi rękawami, jakby chłód nie miał do niego dostępu. Ma trzydzieści cztery lata i tę samą twarz, którą pamiętasz ostrzej, niż chciałbyś przyznać: mocna szczęka, krótko ścięte włosy, oczy, które nie spieszą się z niczym. Nie uśmiecha się na powitanie. Patrzy tak, jakby już wiedział, że podejdziesz, i nie zamierzał marnować słów na gest z daleka.
Podchodzisz i zatrzymujesz się na wyciągnięcie ręki, a serce bije ci za szybko, choć stoisz spokojnie. Czujesz zapach jego skóry, coś czystego i ciepłego, z nutą dymu oraz deszczu, i nagle lata układają się w jedną cienką linię. Dłonie trzymasz w kieszeniach, jakby to było zwykłe spotkanie dwóch mężczyzn po pracy, ale ciało zna prawdę wcześniej niż usta. Viktor unosi brew, tylko odrobinę. „Przyszedłeś”, mówi cicho, a jego głos jest niski i pewny, bez pytania na końcu.
„Tak”, odpowiadasz, i własne słowo wydaje ci się za małe na to, co dzieje się w piersi. Patrzy ci najpierw w usta, potem w oczy, i ta kolejność jest bardziej intymna niż niejeden dotyk, który pamiętasz z innych nocy. Milczy chwilę, a cisza między wami nie jest pusta, tylko gęsta, pełna rzeczy, których nie powiedzieliście sobie tamtego lata. Wiatr przesuwa mu koszulę po mostku i odsłania kawałek skóry. Widzisz, jak oddycha wolno, równo, jakby trzymał tempo specjalnie dla ciebie.
„Myślałem, że nie wrócisz”, mówi w końcu, bez wyrzutu i bez ulgi w głosie. Nie tłumaczy się, nie pyta, czy było ci ciężko, nie wypełnia przestrzeni historiami, których i tak by nie dokończył. Stoi tak blisko, że czujesz ciepło jego ciała mimo chłodu idącego od rzeki. „Myślałem o tobie”, odpowiadasz, bo prawda wychodzi łatwiej, niż planowałeś w pociągu. Kącik jego ust drga, prawie uśmiech, i zaraz znika, jakby uznał, że już wystarczy. „Wiem”, mówi tak, jakby to jedno słowo miało udźwignąć cały list, którego nigdy nie wysłał.
Idziesz wzdłuż nabrzeża obok niego, krok w krok, a twoje ramię co chwilę ociera się o jego ramię przez dwie warstwy materiału. Latarnie zostawiają na mokrym bruku długie smugi, woda uderza o kamień krótkim, mokrym dźwiękiem, a gdzieś dalej trąbi samochód i zaraz ginie w szumie. Viktor nie próbuje łapać cię za rękę i nie udaje, że to przypadek, kiedy zwalnia, byście szli równo. Patrzy przed siebie i czasem w bok, na twoją szyję, na nadgarstek, na miejsce, gdzie puls wychodzi spod skóry. Ten wzrok jest namacalny jak dłoń, której jeszcze nie położył, i przez to właśnie trudniej ci oddychać.
Pamiętasz tamtą noc bez kolejności zdarzeń, tylko fragmentami: jego dłonie na twoich biodrach, okno otwarte na tę samą rzekę, śmiech, który urwał się w pocałunku. Byłeś wtedy już dorosły, on też, pewni swoich ciał, a mimo to rano odszedłeś, a on został przy oknie, jakby słowa mogły zepsuć coś zbyt ostrego, żeby je nazwać. Dziś tamten brak słów wraca i siada ci między żebrami. Viktor zerka na ciebie, jakby słyszał, o czym myślisz, i nic nie dodaje. Ta cisza nie jest karą. Jest zaproszeniem, żebyś sam zdecydował, ile z tamtej nocy chcesz tu przywrócić.
„Mieszkasz niedaleko”, mówisz, bardziej żeby usłyszeć jego głos niż żeby potwierdzić coś, co i tak pamiętasz. „Dwa piętra nad warsztatem”, odpowiada, nie patrząc na numer domu. „Jest tam cicho i światło jest słabe, a jeśli chcesz, wejdziesz.” Nie mówi wejdź i nie przyspiesza kroku, żebyś musiał nadążać. Daje ci wybór i czeka, aż sam go weźmiesz, a ta cierpliwość rozpala cię mocniej niż jakikolwiek pośpiech. Zatrzymujesz się i patrzysz mu w twarz, szukając żartu, presji, czegokolwiek, czego mógłbyś się chwycić.
Nie znajdujesz niczego poza spokojną, ciemną uwagą, i to wystarcza, żebyś kiwnął głową. „Chcę”, mówisz, i słyszysz, jak to słowo siada między wami ciężko, bez odwrotu. Viktor odpowiada skinieniem, jednym, krótkim. Odwraca się i idzie, a ty idziesz za nim, czując, jak krew schodzi niżej, jak spodnie nagle stają się za ciasne, jak każdy stopień jest osobną decyzją. Klatka schodowa pachnie drewnem, kurzem i chłodnym metalem poręczy, a żarówka na półpiętrze mruga raz i zostaje.
Na drugim piętrze klucz obraca się w zamku bez pośpiechu, a drzwi ustępują i wpuszczają cię w półmrok pachnący mydłem oraz ciepłym drewnem. Mieszkanie jest małe i konkretne: szeroka kanapa, stół z ciemnego blatu, lampa z niskim kloszem, okno na podwórko, na którym za szybą naprzeciwko suszy się czyjaś pościel. Nie ma tu przypadkowych rzeczy i nie ma bałaganu, który zdradzałby, że szykował scenę. Viktor zdejmuje buty, potem patrzy na ciebie i czeka, aż zrobisz to samo. Zdejmujesz płaszcz, materiał szeleści, a potem zostaje tylko oddech i odległy szum wody w rurach.
Stajesz naprzeciw niego w skarpetkach, dorosły, trzeźwy, w pełni świadomy tego, po co tu jesteś, i nie udajesz, że to tylko rozmowa. Viktor też nie udaje. „Mogę cię dotknąć”, mówi, a jego oczy nie uciekają, kiedy czeka. To nie jest rozkaz, tylko pytanie ubrane w krótkie zdanie, i właśnie dlatego przechodzi ci po kręgosłupie jak dreszcz. „Tak”, mówisz od razu, bo ciało odpowiedziało wcześniej, ściśnięciem w brzuchu i gorącem na karku. Podchodzi tak blisko, że czujesz ciepło jego koszuli, i kładzie dłoń na twojej szyi.
Kciuk trafia w linię szczęki, palce wplątują się we włosy z tyłu głowy, mocno, ale bez bólu, a drugą ręką Viktor opiera się o ścianę obok twojej skroni i zamyka przestrzeń. Nie całuje cię od razu. Trzyma cię tak i patrzy, jakby chciał zapamiętać moment tuż przed, ten cienki próg, za którym nie ma już powrotu do zwykłej rozmowy. Twoje dłonie znajdują jego talię, twardą i ciepłą przez cienką koszulę, a palce same wsuwają się pod materiał, na skórę nad paskiem. Viktor wydaje cichy dźwięk, prawie warknięcie, i dopiero wtedy schodzi ustami na twoje.
Pocałunek jest wolny i głęboki, pełen pewności mężczyzny, który wie, czego chce, i nie musi tego udowadniać pośpiechem. Czujesz język, zęby delikatnie o dolną wargę, oddech mieszający się z twoim, smak mięty i czegoś ciemniejszego, co zostaje na języku. Odpowiadasz tak samo, przyciągasz go bliżej biodrami i czujesz, jak twardnieje przy tobie, wyraźnie, bez wstydu. Koszula rozchodzi się pod twoimi palcami, guzik po guziku, i odsłania klatkę, ciemne włosy na mostku, brzuch twardy od pracy, nie od pozowania przed lustrem. Całujesz go w szyję, czujesz sól i puls, a on odchyla głowę i pozwala.
„Tutaj”, mówi, kiedy twoje usta schodzą na obojczyk, a głos ma już niższą barwę niż na nabrzeżu. „Zostaw ślad, jeśli chcesz.” Chcesz, więc zostawiasz, ssiesz skórę tuż nad kością, aż Viktor ściska ci włosy mocniej i oddycha przez zęby. „Powiedz, jeśli mam zwolnić”, dodaje ci prosto do ucha, a te słowa są równie gorące jak sam dotyk. „Nie zwalniaj”, odpowiadasz, i sam słyszysz, jak chrapliwie to brzmi w cichym pokoju. Uśmiecha się wtedy naprawdę, krótko, niebezpiecznie, jakby dostał dokładnie to, na co czekał.
Ściąga ci sweter przez głowę, uważnie, żeby nie zaczepić o uszy, i ten drobny gest troski w środku głodu uderza cię mocniej niż sama nagość. Jego dłonie idą po żebrach, po brzuchu, po linii bioder, uczą się cię od nowa, jakby pamięć nie wystarczała i musiał sprawdzić wszystko skórą. Siada na kanapie i wciąga cię na swoje uda, twarzą do siebie, ciężko i pewnie, bo zgodę już usłyszał. Kolana masz po obu stronach jego bioder, a spodnie ocierają się o siebie przy każdym ruchu, szorstko, zbyt mało i jednocześnie za dużo. Viktor patrzy w górę, milczy i kładzie obie dłonie na twoich pośladkach.
Przyciąga cię i ustawia tak, że twardy kształt jego penisa trafia dokładnie w twój, przez dwie warstwy materiału, i z zaskoczenia oraz ulgi wydajesz cichy jęk. On nie komentuje tego dźwięku i nie używa go przeciwko tobie. Porusza biodrami raz, wolno, z pełną kontrolą, i obserwuje twoją twarz, jakby ten jeden ruch był kolejnym pytaniem. „Dobrze?”, pyta, a kciukiem gładzi cię po biodrze, tuż nad paskiem. „Bardzo”, mówisz i opierasz czoło o jego czoło, bo bliskość oczu jest nagle równie mocna jak tarcie między wami. Całujesz go znowu, dłużej, a twoje dłonie wędrują po jego plecach, po łopatkach i po karku.
Viktor rozpina ci pasek. Metal klamry brzęczy cicho, skóra szeleści, i ten dźwięk w małym mieszkaniu jest obscenicznie wyraźny. Nie wyciąga cię od razu na wierzch, tylko wsuwa dłoń pod rozporek, przez bawełnę, obejmuje penisa przez materiał i ściska tak, że kolana ci miękną. Oddajesz mu to samo, rozpinasz jego spodnie, znajdujesz gorącą, twardą długość i wyczuwasz żyłę pod skórą kciukiem. Viktor na moment traci równy oddech, opiera czoło o twoją szyję i mówi cicho tylko jedno szorstkie słowo: kurwa.
Śmiejesz się krótko w jego skórę, zadowolony, że potrafisz ruszyć ten spokój, który na nabrzeżu wydawał się nie do zdarcia. „Mów”, prosisz, nie puszczając go, kciukiem wolno po główce, czując wilgoć, która już tam jest. „Chcę słyszeć, czego chcesz.” Viktor patrzy ci w oczy długo, bez mrugania, a jego dłoń na tobie zwalnia, nie znika, tylko robi się celowa. Raz, drugi, trzeci przesuwa kciukiem przez materiał, aż biodra same ci idą do przodu i już nie udajesz opanowania. W pokoju słychać tylko oddechy, skrzypienie kanapy i mokry, cichy dźwięk, kiedy znowu znajdujesz jego usta.
„Chcę cię rozebrać do końca, chcę twoje usta i chcę wejść w ciebie tak wolno, że będziesz prosił, żebym nie przestawał”, mówi w końcu, równo, bez ozdobników. Słowa są proste, a w jego ustach brzmią jak obietnica, od której robi ci się gorąco od karku po uda. Nie spuszcza wzroku, kiedy dodaje, że najpierw sam masz powiedzieć, iż tego chcesz, tu, teraz, trzeźwy i pewny. Jego dłoń zostaje na tobie, ciężka, ale nieruchoma, jakby cała dalsza noc wisiała na twoim głosie. Czujesz, jak drży pod tobą od powstrzymywania, i to drżenie jest bardziej erotyczne niż pośpiech, którego mógłby użyć.
„Nie spiesz się z odpowiedzią”, mówi Viktor, choć sam oddycha już krócej, a koszula lepi mu się do pleców. Zdejmuje dłoń z twojego penisa i kładzie ją na udzie, gorącą, tuż przy rozporku, ale już nie dalej, jakby rysował granicę, której sam nie przekroczy bez ciebie. Drugą ręką obejmuje cię w pasie i trzyma, blisko, mocno, dając ci jednocześnie drogę, gdybyś chciał wstać. Jego czoło wraca do twojego czoła. Oddechy mieszają się, nierówne, a w pokoju pachnie skórą, deszczem z płaszcza i podnieceniem, którego nie da się już schować pod spokojem.
Na kanapie materiał spodni zsunął ci się z bioder na tyle, że chłodne powietrze muska skórę, a jego dłoń wciąż leży tuż obok i nie korzysta z tej bliskości. Czujesz własny puls w gardle, w nadgarstkach i w członku, który wciąż pamięta wcześniejszy uścisk. Viktor oddycha przez nos, równo, z wysiłkiem, i ten wysiłek widzisz w napięciu szyi oraz w tym, jak zaciska palce na twoim udzie i zaraz je rozluźnia. „Jestem tu”, mówi bardzo cicho, prawie przy twoich ustach. „Reszta jest twoja.”
Całuje cię w gardło, tuż pod uchem, wolno, zębami muskając skórę, i zostawia tam wilgotny ślad, który stygnie w powietrzu. Twoje palce wciąż obejmują jego twardość, a on nie odsuwa twojej ręki, tylko patrzy, jak ją trzymasz, i milczy w sposób, który jest głośniejszy niż prośba. Lampa rzuca na jego obojczyk cień twojej głowy, a za oknem ktoś zamyka bramę na podwórku, metalicznie, daleko, i ten dźwięk tylko podkreśla, jak cicho jest między wami. Viktor przesuwa kciuk po twojej wardze, zbiera ślinę, wkłada opuszkę między wargi i czeka, aż sam zdecydujesz, czy ją przyjmiesz. Wszystko w nim mówi, że następny krok należy do ciebie i że nie ruszy się dalej, dopóki go nie usłyszy.
